Amerykański kwartet założony w 1988 w Rome (Georgia) jako Byte The Bullet. Pod koniec tego roku muzycy przenieśli się do Los Angeles, zmienili nazwę zespołu na SouthGang i podpisali kontrakt z wytwórnią Charisma Records. Na debiut złożyły się imprezowe kawałki glamowo-hair metalowe z elementami stylu ulicznego w rodzaju L.A Guns, a wszystko wyprodukował znany producent Desmond Child. Na sam początek po okrzyku "Hej, jesteś gotowy?!", formacja przechodziła do Boys Nite Out - przewidywalnego numeru w stylu Poison czy Warrant, wzmocnionego talk-boxem. Zdecydowanie lepiej było w swingującym Love For Sale z nawiązaniami do Extreme w postaci jazzujących trąbek i akustycznej przerwy w połowie. Bluesowa zagrywka otwierała Georgie Lights - zdecydowanie najlepszy kawałek na płycie. Jesse Harte pokazał się tutaj z doskonałej strony, śpiewając nadzwyczaj przekonująco na tle przenikliwych riffów Walkera i pulsującego basu Finchera. Ballada Love Ain't Enough była typową pościelówą promowaną przez teledysk w MTV. Pewnym żartem ze strony grupy było umieszczenie She's Danger City / Seven Hills Saloon - kompozycji utrzymanej w westernowym klimacie i optymistycznym nastroju. Tytułowy Tainted Angel był szybszy i wyróżniającymi się żeńskimi wokalami wspierającymi (trzy laski występowały w kolejnym videoklipie). Udanie prezentował się Big City Woman z kolejnym bluesowym intro, a sam utwór rozwijał się w tempa przypominające Dangerous Toys. Mocny riff Walkera zapowiadał obiecująco Shoot Me Down, ale same aranżacje były mało skoordynowane z resztą albumu. Wszystko kończyło się rasowym Russian Roulette, gorszą niż poprzednia balladą Aim For The Heart oraz instrumentalnym Groove Bucket. W studio nagraniowym w chórkach pojawili się Kane Roberts i Mark Free. Największym atutem debiutu SouthGang były nieoczekiwane smaczki, jakie dodali do swojego hair metalu: wspomnianej sekcji dętej, harmonijki ustnej, krowich dzwonków, subtelnych organów Hammonda i fortepianu honky-tonk.
Podczas, gdy pierwszy krążek był pozycją przyzwoitą (choć mało oryginalną), [2] uderzał w nieco inne tony. Bardzo mocno wybrzmiał wpływ southern rocka, choć na samym początku nie zwiastował tego White Trash With Cash - odrzut z poprzedniej sesji. Od akustycznych pierwszych wersów Fire In Your Body po przejmującą balladę Final Resting Place, reszta materiału opierała się na rocku amerykańskiego Południa lat 70-tych zmieszanym z blues/rockową wrażliwością lat 80-tych. Połączenie utworów The Call i Misery to absolutny skarb. Zaczynają się powolnym, akustycznym narastaniem przez około 4 minuty The Call , a następnie absolutnie cię niszczą, gdy piosenka kontynuuje jako Misery . To naprawdę jeden z tych utworów, które pasują bez względu na obecny trend w muzyce. Łagodna piosenka The Call pod koniec przechodziła płynnie w ognisty Misery, uwagę zwracał również rasowy riff w Legend Of C.C.Road. Poważną wpadką był natomiast słaby Culture Clash City. Jesse Hart śpiewał niczym młodszy brat Marka Slaughtera. SouthGang zrealizował dwa porządne albumy, ale nie zdołali nagrać ani jednego wielkiego hitu, którego linijki tekstu pamiętałoby się po dziesięciu latach.
Zmieniające się w muzyce trendy doprowadziły do przedwczesnego zakończenia kariery SouthGang. Walker, Fincher i McLee wpierw połączyli siły z wokalistką Chrystiną Lloree w funkowo-rockowym Floyd's Funk Revival (Creamy w 1995), a następnie w trójkę założyli modern-hard rockowy Marvelous 3 (Math and Other Problems w 1997, Hey! Album w 1999, Readysexgo w 2000 i 4 w 2023). Butch Walker nagrał serię pop-rockowych płyt: Left Of Self-Centered w 2002, Letters w 2004, Sycamore Meadows w 2008, Afraid Of Ghosts w 2015, Stay Gold w 2016, American Love Story w 2020 i Butch Walker As Glenn w 2023. Założył też rockowy Butch Walker and The Lets Go Out Tonites, występował też w oraz dołączył do Billy'ego Idola w latach 2021-2022.