Thrash jest konkurencyjnym terminem wobec speed metalu. Samo rozróżnienie tych stylów zawsze wywoływało wiele kontrowersji. W połowie lat 80-tych stosowano je naprzemiennie, często nawet w jednej recenzji lub wywiadzie. Dało się jednak zauważyć pewną prawidłowość - kapele grające thrash w wersji szybszej, gdzie gitarowy riff był trudniejszy do wychwycenia, ze słabiej zaznaczoną techniką staccato, nazywane były speedowymi. Nie miał znaczenia stopień agresywności muzyki. Speedmetalowe były Destruction, Possessed, Agent Steel i Rage, a thrashowe - Testament i Kreator.
Słowo "thrash" funkcjonowało w kontekście muzycznym już w 1982, jednak nie miało nic wspólnego ze sceną metalową. W połowie roku wydano kasetę zatytułowaną "New York Thrash" będącą składanką, na której udzielały się zespoły sceny hardcore/punk. "Thrash" należałoby zatem semantycznie tłumaczyć jako "czad" - termin stosowany i w Polsce na przełomie lat 80-/90-tych do punka właśnie. "Thrash" pojawił się wkrótce w kawałku Metalliki Whiplash ("Adrenaline starts to grow, you thrashing all around"). W magazynie "Metal Forces" użyto tego terminu w wywiadzie z Metal Church z grudnia 1983, ale padał on w kontekście sceny punkowej, a nie metalowej.
Sam "thrash metal", jak twierdził Neil Turbin z Anthrax pojawił się w marcu 1984, kiedy "Kerrang" zamieścił recenzję Fistful Of Metal (konkretnie w związku z utworem Metal Thrashing Mad). Po tej dacie częstotliwość występowania terminu "thrash metal" wzrosła.
Do najważniejszych zespołów thrashowych zalicza się: Metallikę, Slayer, Megadeth, Anthrax, Exodus, Testament, Overkill, Annihilator, Kreator, Sodom, Destruction, Death Angel, Sacred Reich i Nuclear Assault.