Brytyjski zespół pochodzący z Jersey. Archipelag Wysp Normandzkich nie wpisał się specjalnie w historię NWOBHM i w zasadzie jedyny sukces z tamtego rejonu osiągnął Legend. Tracer zdawał się stawiać bardziej na granie heavy/doomowe. Kwartet nie korzystał jednak z riffów Black Sabbath, ale specyficznie ponury i żałobny styl muzyczny był aż nadto słyszalny. Tył okładki był dość dosadny, ukazując chłopaków w niezbyt szczęśliwych pozach i ze złowrogim stwierdzeniem "Końca nie widać, w tej walce nie ma zwycięzców" EP-ka zaczynała się klimatycznie, a następnie do właściwej szarży przystępował Don't Bless The Warrior - numer o prostej strukturze i słabej produkcji. Memories Always Kill to melancholijna pół-ballada .................. na koniec prosty niczym kij Pain, Pain - utwór nieco chwiejny pod względem stylistycznym, gdyż do dołującego tekstu i smutnego refrenu dorzucno nazbyt radosne rytmy. Wokalista Ron Laity miał w swoim głosie potencjał i ciekawym byłoby obserwować jego progres przez kolejne lata, gdyby miał ku temu okazję. Tymczasem frontman odszedł jeszcze w 1983 i zastąpiono go Chrisem Grose. Z nim nagrano już w roku następnym sześcioutworową demówkę [2] z City Lights, Heat Of The Night, Shoot Out The Lights, Blinded By A Lie, Nightstalker oraz Hard Times For Rock'n'Roll, które były bardziej optymistyczne niż EP-ka. Ekipa zagrała kilka koncertów na sąsiedniej wyspie Guernsey, grając m.in. z Vengeance. Po odejściu perkusisty Nigela Amy'ego w 1985, Tracer najwyraźniej stracił chęć do kontynuowania działalności - być może godząc się z faktem, że prawdopodobnie nigdy nie przebiją się do kontynentalnej Anglii na wzór Pagan Altar czy Witchfinder General.
Mark Daghorn dołączył do lokalnych kapel The Avenue i Various Areas. Został też właścicielem studia nagraniowego New Rising Studio na Church Road w Peldon (Essex).