Hiszpańska grupa powstała w 1997 w Getxo (Kraj Basków). Zadebiutowałą w 1998 demówką "Guardians Of Metal". Debiut cechowała kiepska produkcja, przeciętny wokal i nieszczególna wymowa utworów. Otwierający instrumentalny Aliens nie do końca pasował do całości, o czym przekonywał już kolejny Rohirrim z początkiem w stylu Running Wild i kasparkową solówką Garamendiego. Dalej zespół obracał się w stylistyce europejskiego rycerskiego power z małymi wyjątkami - Shadow Of The King rozwijał się raczej w amerykańskiej konwencji z niezwykle przyjemnym gitarowym zakończeniem. Guardians Of Metal i orkiestrowa wersja Metalopolis były na nowo przerobionymi kawałkami z demówki. Medieval Feast z kolei to pieśń barda przechodząca w bojowy rycerski metal. Czytając teksty, można było się przekonać o dużym poczuciu humoru Jevo i spółki. Styl Valhalla został ostatecznie jasno określony na [2]. Kwintet postawił na melodyjny powermetal w odmianie epicko-rycerskiej, zagrany dynamiczniej i zdecydowanie mocniej niż na debiucie. Za przykład tego służył Ride Of Norsemen - średnie tempo, dosyć wysoki momentami wokal oraz melodyjne solówki stylizowane na średniowieczny folk. Średnie możliwości Navarro przyćmiewały długie partie gitarowe, w których prym wiódł Jevo. Klamrą łączącą dwie pierwsze płyty była druga część Shadow Of The King czyli Resurrection, utrzymana w klasycznej heavymetalowej konwencji. Zupełną zmianą klimatu był The Outlaw z westernowym początkiem i wręcz speedmetalowym natarciem obu gitar, a takze z fantastycznymi irlandzkimi motywami gitarowymi. Nieco wytchnienia wnosił balladowy To The Other Side, choć utwór obnażał wszystkie braki wokalne Navarro. The Oak stanowił podniosły rycersko-folkowy kawałek, wyróżniający się zdecydowaniem wykonania i gustownymi akcentami folkowymi. Udanym zakończeniem była helloweenowa galopada Humans. Na płycie mieszały się style niemiecki i amerykański, a wszystko odegrano z odpowiednią dawką humoru. Atrakcyjne melodie i dużo smaczków sprawiało, że był to jeden z ciekawszych anglojęzycznych powermetalowych albumów z Hiszpanii.
[3] był stylistyczną kontynuacją dwóch poprzednich płyt. Hiszpanie nadal obracali się w kręgu melodyjnego power w europejskiej odmianie połączonego w wielu miejscach z klasycznym heavy w epickiej odmianie jaki grało się w latach 80-tych. Na tym albumie dorzucono trochę morskiego klimatu, co słychać na początku Rebellion. Zgrabne połączenie wszystkich zalet Valhalla dało efekt w postaci szybkiej zwartej kompozycji sławiącej metal w pirackim stylu. Z tych ram wyłamywał się Holywar - utwór heavy/powerowy przypominający twarde niemieckie granie w stylu Grave Digger czy Paragon. Podobnie nagrano Revenge (trzecią część Shadow Of The King), w którym ponownie słyszalne były inspiracje niemieckim heavy/power. O dziwo w tej cięższej konwencji Navarro wypadł udanie. Jevo nadal pozostawał kawalarzem i zaprezentował ten żartobliwy podtekst w prześmiewczej pieśni tawernianej Raise Your Tankard. Osią albumu była składająca się z dwóch opowieści historia o wampirach z Transylwanii Carpathian Tales. Spośród tych 12 minut lepiej zaprezentował się epicki Vlad The Impaler, ale całość niweczyła nieudana próba zbudowania napięcia rodem z horroru. Kiedy milkł dźwięk dzwonów, zespół uderzał z rycerskim i lekko folkującym The Fallen Angels. Na zakończenie zasdniczej części płyty, Hiszpanie serwowali symfoniczny Dark Side Of Life - łagodny kawałek z cechami stylu Manowar, pełen wzniosłych chórów i true metalowego patosu. Wszystko wieńczyła powermetalowa przeróbka hitu Village People In The Navy. [4] rozczarował, skłaniając się ku heavy/power z thrashowymi naleciałościami.
Francisco Ramos śpiewał potem w heavymetalowych Ad Eternum (Dogma w 2018 i Creando Suenos w 2022) oraz Patxa (Just Heavy Metal w 2024).

Francisco Ramos (ex-Aftershock)