Norweski jednoosobowy projekt powstały w 2003. Nazwa nawiązywala do Waliego -syna Odyna i gigantki Rind. Z metalem nigdy nie miał nic wspólnego - warto jednak zwrócić na Váli uwagę przez fakt, że obie płyty (mimo dzielącej je niemal dekady) stanowiły nie lada gratkę przede wszystkim dla fanów Kveldssanger Ulver. Tamten legendarny krążek posiadał niemal identyczny klimat z dokonaniami Váli, ponadto przewijały się tu motywy znajome z niemieckiego Empyrium. Folkowe kompozycje osadzono w niemal takich samych pokładach melancholii i tęsknoty. W obu przypadkach opowieść snuły instrumenty ludowe w towarzystwie klawiszy. Większa różnorodność instrumentarium zastąpiła tu wokal, którego próżno było szukać w jakichkolwiek numerze Váli. Albumy były niezwykle równe i tak stylistycznie zbliżone, że wręcz zlewały się w jeden pełny obraz leśnego pejzażu. Tego śpiewu miejscami nieco brakowało, gdyż sama fonetyka języka norweskiego zawsze stanowiła wartość dodatnią przy nostalgiczno-gitarowych klimatach. Váli grał na gitarze niemal magicznie, nierzadko stusując arpeggia (Sevjedraaper, Skyggespill), przywodząc na myśl średniowiecznych trubadurów (Mellom Grantraer, Dystre Naturbilder). Polecane fanom subtelnej folkowej sofistycznej estetyki.
Dyskografię uzupełniały dwa króciutkie nagrania Hoestmelankoli oraz Haredans I Fjellheimen na składance "Whom The Moon A Nightsong Sings" z października 2010.