Zespół o którym nie wiadomo nic, co dodawało całemu projektowui tajemniczości. Nazwa nawiązywała do łacińskiej "architeuthis (dux)", czyli kałamarnicy olbrzymiej. Cał wiedza o tych stworzeniach pochodzi od martwych okazów wyrzuconych na brzeg lub szczątków znajdowanych w żołądkach kaszalotów. Album opublikowano w listopadzie 2022 na Bandcampie oraz w formacie kasety limitowanej do 50 kopii. Nagrano dwa kolosy, z których każdy trwał ponad 22 minuty. Już okładka (w dwóch wersjach) udowadniała, że oprawa graficzna była niezwykle ważna, a te były integralnymi elementami sekretnej otoczki. Ten black metal oferował słuchaczowi podróż w czarną pustkę i niezmierzone głębie oceanów. Gitary były ostre i gwałtowne, czasami nawet chaotyczne, oddając uczucie bycia w wirze, podczas gdy mało melodyjne klawisze podbudowywały i tak już gęstą nieprzeniknioną atmosferę. Momentalnie przychodził do głowy szwajcarski Darkspace, choć tutaj pojawiały się tam nieobecne thrashowe akcenty w riffach. Struktura utworów nie była zbyt ścisła i była podzielona na wiele chaotycznie pędzących części oddzielonych wolniejszymi fragmentami lub nastrojowymi ambientowymi momentami. Automat perkusyjny był natarczywie głośny, a wokale to zwykle wrzaski w tle podążające za przepływem muzyki. Produkcja była świadomie organiczna, nadając nagraniom rozmyty mrok. Przewijały się odległe syczenie, ryki i krzyki, dochodzące jakby z otaczającej zewsząd otchłani. Płyta emanowała dyskomfortem i poczuciem osamotnienia, niczym przebijanie się przez sztorm albo kosmiczną burzę. To był nieustępliwy black metal, który zmuszał do spojrzenia na zakazane kąty i obsceniczne rozmiary wszechświata, przynosząc wszechogarniające poczucie nadchodzącej zagłady. Urok tej muzyki polegał na tym, że przez cały czas Vampyroteuthis Infernalis znalazł sposób, aby wyczarować prawdziwą ciemność, zagłębiając się w lovecraftowską magię i roztapiający skórę black metal, aby zmusić ostatecznie do pogodzenia się z kruchością własnego człowieczeństwa.