Australijski zespół powstały w 1992 w Melbourne jako Vaudeville. Pod tym szyldem ukazała się pierwsza płyta, którą wkrótce wznowiono już jako Vauxdvihl. Na 41-minutowy materiał złożyło się osiem kompozycji - w zasadzie unikatowych w kategorii szeroko rozumianego prog-metalu. Na myśl przychodziły Fates Warning z okresu A Pleasant Shade Of Gray, Heir Apparent i Rush, a jednak kwintet przede wszystkim stworzył własny niepowtarzalny styl. Wokalista Stacy Handchild właściwie nie był regularnym członkiem formacji i nie chciał dołączyć do kapeli pomimo wielokrotnych propozycji (w kraju znany był z "Jesus Christ Superstar", gdzie odgrywał rolę Józefa). Krążek początkowo był zorientowany na koncept quasi-teatralny, co wyzierało z wielu fragmentów jak chociażby nastrojowe wstawki w The Weapon, początek Philosphia Mosaica czy zakończenie Minus Absence. Głównym atutem całości bezsprzecznie był klimat - wystarczyło posłuchać wkomponowany w cięższe brzmienia Questions Or Misanthropy z deklamacją i następującą po niej niesamowicie refleksyjną partią gitary czy In Search Of Forever, któremu nadano kształt niebanalnej ballady. Inne źródło siły leżało w numerach niby mocniejszych, cudownie ekletycznych i zmiennych dynamicznie, pomimo ogromnej dyscypliny w zakresie czasu trwania. Vauxdvihl trzymali się starej sprawdzonej praktyki, by nie wydłużać na siłę, za to starali się maksymalnie nasycić nagromadzeniem pomysłów relatywnie krótsze utwory.
Sprzedano jedynie 6000 egzemplarzy, z czego jedną trzecią w Niemczech (tutaj dystrybucji podjęła się Art Of Music, Japonii - Zero Corporation, zaś w USA - Dominion Records). W rodzinnej Australii sprzedało się zaledwie 400 płyt i za to niepowodzenie obwiniono nieudolnego managera Jasona Kellsa. Drogi muzyków nieco się rozeszły, choć w 1996 rozprowadzono jeszcze trzyutworowe "Demo '96": kawałek Alienation przemianowano na For The Son Has Gone To Hell znalazł się na EP-ce VOG w 1998, na którą wrzucono pięć numerów utrzymanych w klimatach bardziej ztechnicyzowanych w warstwie rytmicznej (industrialnych), czasami zupełnie pozbawionych metalowego brzmienia, choć ogólna atmosfera starego Vauxdvihl unosiła się tu i ówdzie (wówczas zespół tworzyli jedynie Gallen i Delov). Edward Katz powołał do życia When Echoes End, tworząc muzykę kompletnie odmienną - na płycie By The Pricking Of My Thumb z 1998 zmieszano wpływy Tangerine Dream, wczesnego Pink Floyd i Ash Ra. Dyskografię samego Vauxdvihl uzupełniła EP-ka Siberian Church Recordings z 2001. Wielowymiarowy debiut polecany jest każdemu maniakowi prog-metalu.