Kanadyjski zespół założony w 1968 w Woodstock (Ontario) przez byłych muzyków Mass Destruction, Wot i The Kingbees. Warpig związali się na początku z niezależną wytwórnią Fonthill Records, a produkcję całości powierzyli Robertowi Thomsonowi. Kto myślał, że nazwa kapeli miałaby jakiekolwiek nawiązania stylistyczne do Black Sabbath mylił się - Flaggit i Sunlight brzmiały bowiem niczym Deep Purple z In Rock, jedyną różnicą w zasadzie był wokal i brak w składzie wirtuozów. Pierwsza ze wspomnianych kompozycji miała również w sobie coś z Cream. Płyta kryła o wiele więcej niespodzianek. Tough Nuts zbliżał się do popularnego w tamtym okresie ruchu psychodelicznego heavy, a krążek generalnie orbitował wokół tego co prezentowały May Blitz, Atomic Rooster, Odin, Clear Blue Sky czy wczesny Nektar. W dużym stopniu wykorzystano różnego rodzaju instrumenty klawiszowe (klawesyn, pianino, organy, klawikord). Melody With Balls otwierał nieco sabbathowy riff, szybko jednak zmieniał w zeppelinową galopadę z harmoniami na wzór Wishbone Ash. Dwie dłuższe kompozycje - Advance Am i U.X.I.B. - rozmijały się ze sobą. Pierwsza dłużyła się niesamowicie na sennym organowym tle, druga natomiast wykorzystywała technikę slide a la Jimmy Page, purpurowe hammondowe wejście na bluesującym tle i głosem Donmoyera podchodzącym pod tonację Glenna Hughesa z niedalekiej przyszłości. The Moth niewątpliwie nawiązywał do debiutu Uriah Heep, ponownie też pojawiało się coś z impetu Głębokiej Purpury. Największe kontrowersje po latach wciąż towarzyszą Rock Star, który brzmi podobnie do Fireball Deep Purple. Tu nie chodziło tylko o melodię - także o perkusyjne intro, specyficznie klangujący bas oraz ogólną motorykę. Warpig wydali ten kawałek na albumie w 1970, podczas gdy Purple rozpoczęli pracę nad płytą Fireball dopiero pod koniec tego roku (właściwe nagrania powstały w okresie luty-kwiecień 1971). Wyglądało na to, że słynna grupa ukradła pomysł na kawałek nieznanym szerzej Kanadyjczykom.
Kwartet ruszył na serię koncertów, dzięki którym utrzymywał się jeszcze przez kilka lat. W 1971 (niektóre źródła podają błędnie 1973) debiut wznowiła w Europie wytwórnia London Records z nową (znacznie gorszą) okładką i dwoma dodatkowymi kompozycjami. W lipcu tego samego roku nagrano ponownie jako singiel Rock Star, który na niektórych listach przebojów utrzymał się przez siedem tygodni, dochodząc do pozycji siódmej. W tym okresie drugi album był niemal gotowy - niestety nigdy się nie ukazał. Na przełomie 1974/1975 Warpig opuścili klawiszowiec Dana Snitch i bębniarz Terry Hook, co ostatecznie przyczyniło się do rozpadu formacji. Rick Donmoyer dołączył na tournee do Ash Mountain. W 2006 krążek ukazał się w końcu na CD, dzięki zaangażowaniu szefów Relapse Records. Materiał zremasterował Peter Moore, znany ze współpracy z Cowboy Junkies. Warpig nie był zespołem odkrywczym i już w swoich czasach brzmiał dość anachronicznie (zbytni eklektyzm). Dzisiaj stanowi ciekawostkę – znak tamtych czasów.