Grupa z Irlandii Północnej powstała w 1993 w Armagh. Zadebiutowała dwiema demówkami: "Once Upon An Era" w 1994 i "Dawning Of A New Age" w 1996. Waylander przedstawił połączenie heavy metalu z celtyckimi naleciałościami. Zastosowano przy tym dźwięk tin whistle - niewielkiej piszczałki upowszechnionej w Irlandii w XIX wieku. Po dwóch krążkach grupa praktycznie zawiesiła działalność na wiele lat, a [3] zawierał nagrania z lat 2004-2007. Krążek cechowała różnorodność kompozycji, z których te surowe i ostrzejsze nawiązywały do [2]. Irlandczycy pozostali wierni swojej stylistyce opartej na celtyckim folklorze - choć przez lata milczenia muzycy złagodnieli, co było słychać zarówno w zwiększeniu dawki melodii, jak i delikatniejszym potraktowaniu wszystkiego w procesie produkcji. Wokalnie Ciaran O'Hagan odszedł częściowo od blackowego skrzeku, oddając sporo miejsca instrumentom ludowym, mającym tu dużo miejsca i swobody. W nagraniu albumu wzięło udział wielu gości odpowiedzialnych za folkowe tło. Podobać się mogła zwłaszcza zgrabna i lekka gra flecistki Sary McGoldrick. Zrezygnowano nieco z brutalności, występowały jednak momenty surowe i ponure, gdzie melodia schodziła na dalszy plan. Dudy, mandolina, bodhran - ich dźwięk wnosił do muzyki Waylander prawdziwe bogactwo. Struktura kawałków opierała się na zmiennych wolniejszych partiach z wokalami i szybszych, gdzie oprócz gitar dochodziły do głosu inne instrumenty. Doskonała perkusja Dena Ferrana wymagała szczególnej uwagi ze względu na nietypowe zagrywki wywodzące się z tradycyjnej muzyki celtyckiej. Nie była to płyta do odsłuchu jednorazowego i oceniania jej z perspektywy poszczególnych kompozycji. W zasadzie stanowiły one wszystkie razem spójną opowieść, często też zapraszały do pląsów w rytm niemal hipnotycznie powtarzanych motywów. W długich utworach jak To Dine In The Otherworld czy Elemental Chaos, Waylander umiejętnie regulował napięcie i budował nastrój, aż do zawsze udanej kulminacji, przy okazji nie nudząc i nie przewlekając zbędnie nawet najciekawszych motywów. Jednocześnie był to metal hermetyczny gatunkowo, poniekąd monolityczny i majestatyczny - pozbawiony epickiego rozmachu i zadęcia, za to starannie wykonany w niuansach.
Saul McMichael, Steve Reynolds (jako wokalista) i Lee McCartney założyli black/deathowy Drakonis (EP-ka As They Rot w 2017 i Blessed By Embers w 2020).

Dave Briggs (ex-Runecaster)