Austriacka grupa powstała w 2018 w Vöcklabrucku. Oba albumy wydano własnym kosztem, ten pierwszy powinien zresztą być uznany za EP-kę, gdyż trwał zaledwie 28 minut. Skład był płynny, ale głównym motorem ekipy był multiinstrumentalista Bernhard Zieher. Uwagę zwracał [2], a to za sprawą specyficznego romantyczno-nostalgicznego klimatu. Jakieś opisy, że Weltenbrandt grał jakoby depresyjny lub atmosferyczny black metal były kompletną bzdurą. Był to po prostu melodyjny black metal połączony z symfonią metal i nieraz zdumiewająco delikatnymi wstawkami gitarowymi. Riffy tremolo w średnim tempie i odważnie użyte klawisze dawały podstawę niezwykle chwytliwym zagrywkom. Imponowała łatwość, z jaką muzycy przechodzili między (powiedzmy) black metalem a spokojnymi instrumentalnymi fragmentami. Przykładowy Prana otwierała chóralna melodia, przchodząca w post-blackową zwrotkę, a następnie wspomagana przez aranżacje smyczkowee w środku. Zieher czerpał z wachlarza różnorodnych elementów takich: fortepian, wspomniane smyczki, chóry, syntezatory i gitara akustyczna. Żaden z kawałków nie miał żałobnego tempa i co prawda niektóre były wolniejsze (Melancholia Urgewalt, Resilienz, Broken Crosses), ale nad smutkiem zawsze dominowała ujmująca melancholia (niektóre melodie pod wczesny Crematory). Okazjonalne szybsze i bardziej gitarowe numery przypominały o blackowych korzeniach (Apotropaion, Tiefste Rast). Płyty dopełniały dwa piękne interludia: Ornament oraz Serenade. W studio lidera wsparli gościnnie w czterech numerach inni wokaliści: David `Silvano` Oppolzer, Patrick Ginglseder z niemieckiego Groza, Lukas Gosch z Ellende oraz Michael Kogler z Harakiri For The Sky. Ta imponująca lista nie wpłynęła jednak w żaden sposób na odbiór muzyki, bo każdy z tych facetów darł się tak samo. Każdy kto szukał w metalu rzewnego rozrzewnienia, ale bez komercji czy kobiecych wokali musiał ten krążek przesłuchać.