Szwedzka formacja powstała w 2010 w Göteborgu. W dwa lata później nagrała debiut przygnębiający, mroczny i utrzymany w grobowym klimacie. Odpowiedzialny za oprawę graficzną Zoltan Horvath na okładce przedstawił nocne rozstanie u progu cmentarza, gdzie dystyngowany jegomość uchwycił za dłoń spowitą mgłą niewiastę, przypominającą mu jego największą miłość. Pośpiech nakazuje im oślepiony księżycowym blaskiem trupi woźnica, a całej sytuacji złowrogim spojrzeniem przygląda się jeszcze sowa, której obecność przywołuje znaczenie ludowych wierzeń. Całą historię utrzymano w podobnej skali pesymizmu co w nagraniach Type O Negative - doom metal przenikał się z deathem, gotykiem i wielowątkowymi strukturami. Na płycie słychać było wiele inspiracji, chyba najwyraźniej Fields Of The Nephilim w Mourning Of The Sun i Her Lost Life, ale wielowymiarowość ich wykorzystania świadczyła o autentycznym potencjale twórczym. Na krążku nie było miejsca na zbędny pośpiech, ani jakieś odgórne ograniczenia. Złowrogo brzmiące gitary w połączeniu z przygnębiającymi melodiami zdominowały zepchniętą na dalszy plan perkusję. Zabrakło jedynie wyrazistych solówek, za to ich funkcję przejęły popisy klawiszowe. Pojawiały się rozmaite dźwięki, takie jak bezlitośnie tykający zegar, szeleszczące od silnego wiatru liście czy pojękujące upiory. Podobać się mogła też sama struktura płyty - po czterech wielowątkowych utworach następował klimatyczny melodyjny przerywnik Solaris, niejako oddzielający obie części tego dzieła. Obok growlującego Sallandera wykorzystano czyste partie wokalne Ericsona, który zresztą też dokonał mixu i masteringu płyty. Powstała niby prosta opowieść, ale ilość emocji wlanych do niej przez szwedzkich reżyserów była w stanie zapaść na długo w pamięć. Album niezwykle rozbudowany, posiadający wiele walorów, ale też niełatwy w odbiorze i posiadający duży ciężar gatunkowy.