Ukraiński zespół założony w 2012 w Odessie. Nazwa nawiązywała do białych ścian zamnkniętego zakładu dla obłąkanych. White Ward grał awangardowy post-black, który z początku szukał własnej tożsamości. Pierwsze EP-ki to próba zidentyfikowania ścieżki pomiędzy atmosferycznym black metalem, a nowocześniejszym post-blackiem za pomocą smutnych melodii, nagłych zagrywek tremola oraz próby bardziej lirycznego grania. Znalazły się też nieśmiałe próby z klawiszami a nawet elektroniką (Depths Of Arcane). Fascynacja urbanistycznym jazzem rodem z nocnego klubu w pełni eksplodowała dopiero po zatrudnieniu saksofonisty i nagraniu [4]. Od tego momentu Ukraińcy zrezygnowali z wszelkich hamulców, postanowiając połączyć w sobie dwie odmienne muzyczne inspiracje. Oczywiście, byli już tacy, co przetarli ten szlak, ale White Ward zrobili to w sposób przystępny i nieskomplikowany. Zarówno black metal jak i jazz wydawały się przyswajalne już przy pierwszym przesłuchu. Krążek płynął naturalnie, bez nadmiernej wirtuozerii. Sporo utworów zaczynało się podobnie - fortepianem, dźwiękami nocnego miasta i dołączający do tego grona saksofon. Tą senną atmosferę w przeciągu kilku sekund potrafiono zburzyć w brutalny sposób przez ciężkie gitary i sieczkę zbliżoną klimatem do Sólstafir czy Deafhaven. Najkrótszy Shelter był również najspokojniejszym fragmentem płyty i niekoniecznie pasował do reszty. Kolejnym zaskoczeniem był Surfaces And Depths - kawałek praktycznie pozbawiony ciężkich momentów i z żeńskim wokalem Renaty Kazan. W zamykającym Uncanny Delusions pojawiał się także czysty śpiew Iwana Kozakiewicza.
Prawdziwy przełom nastąpił jednak po dołaczeniu nowego saksofonisty Dima Dudki w 2021. [6] osadzono na filarze black metalowo-jazzowym, jednocześnie bawiąc się shoehaze, post-blackiem, metalem gotyckim, a nawet dark folkowymi wstawkami. Magnes tej muzyki nierzadko tkwił właśnie w saksofonie, który wybijał się na niepodległość, nie dając się zepchnąć na dalszy plan. Basista Andriej Pieczatkin zaśpiewał perfekcyjnie, choć wokal stanowił tylko dodatek do tych wszystkich muzycznych eksperymentalnych wycieczek. Naturalnie, jak każda płyta zespołu, także i ta miała momenty fantastyczne, jak i absurdalne i przy pierwszym kontakcie w ogóle do niej nie pasujące. Blackowo najbliżej było do Wolves In The Throne Room, a klimat ocierał się o nostalgię i poczucie bezsilności, choć przy szybkich fragmentach na czoło wysuwała się niekontrolowana złość. Całkowicie instrumentalny Echoes In Eternity przynosił chwilę oddechu i jednocześnie zaskakiwał zlepkiem dźwięków w końcówce. Minimalistyczny Downfall kończył album i przynosił ostateczny spokój po gwałtownych dźwiękach. Najciekawiej prezentował się Cronus - początek z czystym śpiewem i saksofonem ocierał się wręcz o klimaty radiowe, a blackmetalowe uderzenie nadchodziło w najmniej spodziewanym momencie. Całość tworzyło poczucie wzięcia udziału w czymś ewidentnie nietuzinkowym i wyjątkowym.
Dyskografię uzupełnia składanka Origins z 2016, zawierający nagrania z EP-ek i splitu z 2014. Olieksyj Sidorenko śpiewał w thrash/blackowym Demonologist (I Curse, I Dance w 2022). Władymir Bauer grał w Schattenfall i Der Ghul, a Jurij Kononow bębnił w Suicide Nation, Schattenfall i Cailleach Calling. Andriej Pieczatkin doąłczył do Floscule i Waidelotte.

Jurij Kazarian (ex-Misticism, ex-Morchant, ex-Inhumanity), Władymir Bauer (ex-Inhumanity), Jurij Kononow (ex-Somnolent), Jurij Kononow (Sauroctonos),
Olieksyj Iskimżi (ex-Tectum), Sergiej Darienko (ex-Mother Witch), ewgien Karamuszko (ex-Liberanimus, Wild Dances, Schattenfall), Mykola Prewir (ex-Zoanthropy)