Amerykański zespół założony w 1989 w Long Island jako Mystic przez Falco i braci Iadevaio. Ta ekipa wydała kasetę "8-Track Demo" w 1988 (naprawdę zawierającą tylko pięć kawałków), po czym na kilka lat ucichła. Wróciła w 1993 jako Wicked Maraya (demówka w tym samym roku), po czym podpisała kontrakt ze słynną belgijską wytwórnią Mausoleum Records. Na dość niezwykły debiut złożyło się 11 kompozycji, łaczących emocje Transcedence Crimson Glory i Operation Mindcrime Queensryche z agresją Sanctuary i Armored Saint, a także groove'owym podejściem Alice In Chains (niektórzy krytycy przyszyli nawet albumowi łatkę "groovy US power"). Kwintet grał przede wszystkim prosto, ale muzycy wykorzystali wszystkie swoje możliwości, by oddać swoją wizję metalu w jak najbardziej adekwatny dla siebie sposób. Lou Falco brzmiał niczym Geoff Tate, a najlepiej zaprezentował się w Face In The Mirror, Johnny oraz Winter's Garden. Gitarzyści z kolei wznieśli się na wyżyny swych talentów w kończącym płytę Legacy. Pewne echa twórczości Black Sabbath zawarto w Sign Of Heaven, a do galopujących numerów ze złotej ery NWOBHM nawiązywał Alone. U Wicked Maraya stonowana dynamika przeplatała się ze stonowanymi akordami i szkoda, że krążek przepadł w erze grunge. Chłopaki postanowili uderzyć w nieco tony bardziej komercyjne, skrócili nazwę do Maraya i nagrali dwie przeciętne płyty: No Hope For Humanity...? w 1996 i Counterculture w 1997. Wydawało się, że działalność artystyczną zakończono na dobre w 1999, kiedy to Lou Falco przeprowadził się na Florydę.
W marcu 2016 dość nieoczekiwanie wydano [2], zawierający "niby nie wydaną płytę z 1991". Na trzy trafiło sześć kawałków demo z czasów Mystic.