Amerykański zespół założony w 1989 w Long Island jako Mystic przez Falco i braci Iadevaio. Ta ekipa wydała kasetę "8-Track Demo" w 1988 (naprawdę zawierającą tylko pięć kawałków), po czym na kilka lat ucichła. Wróciła w 1993 jako Wicked Maraya (demówka w tym samym roku), po czym podpisała kontrakt ze słynną belgijską wytwórnią Mausoleum Records. Na dość niezwykły debiut złożyło się 11 kompozycji, łaczących emocje Transcedence Crimson Glory i Operation Mindcrime Queensryche z agresją Sanctuary i Armored Saint, a także groove`owym podejściem Alice In Chains (niektórzy krytycy przyszyli nawet albumowi łatkę "groovy US power"). Kwintet grał przede wszystkim prosto, ale muzycy wykorzystali wszystkie swoje możliwości, by oddać swoją wizję metalu w jak najbardziej adekwatny dla siebie sposób. Lou Falco brzmiał niczym Geoff Tate, a najlepiej zaprezentował się w Face In The Mirror, Johnny oraz Winter`s Garden. Gitarzyści z kolei wznieśli się na wyżyny swych talentów w kończącym płytę Legacy. Pewne echa twórczości Black Sabbath zawarto w Sign Of Heaven, a do galopujących numerów ze złotej ery NWOBHM nawiązywał Alone. U Wicked Maraya stonowana dynamika przeplatała się ze stonowanymi akordami i szkoda, że krążek przepadł w erze grunge. Chłopaki postanowili uderzyć w nieco tony bardziej komercyjne, skrócili nazwę do Maraya i nagrali dwie przeciętne płyty: No Hope For Humanity...? w 1996 i Counterculture w 1997. Wydawało się, że działalność artystyczną zakończono na dobre w 1999, kiedy to Lou Falco przeprowadził się na Florydę. W marcu 2016 dość nieoczekiwanie jednak wydano [2], zawierający "niby nie wydaną płytę z 1991".