Angielska grupa założona w 2007 w Machesterze. Nazwa pochodziła od staroangielskiej nazwy miesiąca październik. Zadebiutowała w październiku 2017 demówką "Rising Of The Winter Full Moon", co pozwoliło podpisać kontrakt z kanadyjską wytwórnią Profound Lore Records. Seria albumów zespołu - którego z czasem szeregi rosły - nie robiła wielkiego wrażenia. Było to granie rzemieślnicze w obrębie melodyjnego pagan/black metalu z elementami folkowymi (przewijały się motywy ukraińskiego Drudkh i norweskiego Ulver z ich wczesnego okresu działalności). Grupa była zafascynowana naturą, próbując kreować atmosferę wilgotnego jesiennego lasu czy też dolin poprzecinanych wstążkami strumieni. Kompozycje niestety nie potrafiły oddać w pełni potęgi natury, nie były ani ujmujące, ani bojowe, zabrakło odgłosów wiatru czy dzikich ptaków. Czasem majestatyczne chóry w połączeniu z folkowym instrumentarium tworzyły melancholijny klimat, Trafiały się pojedyncze mini-hity w postaci Over Borderlands czy The Reckoning Dawn, ale te momenty uniesienia zdarzały się rzadko. Na [6] w ogóle metalu nie było, zamiast tego nagrano 55 minut neofolku i w zasadzie to było najlepsze dokonanie Winterfylleth i w tych akustycznych nutach oddano umiejętnie wędrówkę przez skąpane słońcem polany, wzgórza porośnięte mchem i nadmorskie klify.
Christopher Naughton udzielał się w sludge/hardcore`owym Hammer Of The Gods (EP-ka Hammer Of The Gods w 2011) i blackmetalowymNine Covens (On The Coming Of Darkness w 2011 i On The Dawning Of Light w 2012). Mark Wood grał w sludge/stonerowym Battalions (Nothing To Lose w 2016 i Moonburn w 2017). Dan Cap dołączył do blackowego Woses (Panspermia w 2020). W końcu Mark Deeks powołał do życia jednoosobowy projekt Ard (Take Up My Bones w 2022 i Untouched By Fire w 2024), przenoszący słuchacza do legend i opowieści wczesnośredniowiecznej Northumbrii, śladami muzycznych dokonań Warning czy My Dying Bride z okresu The Angel And The River.