Szwedzkie trio założone w 2010 w Uppsala. Nazwa nawiązywała do Morosa (syna bogini nocy Nyks), w mitologii greckiej pomniejszego boga uosabiającego los i gwałtowną śmierć. Wpierw rozprowadziło 37-minutową demówkę "Your Fate Is Sealed" w czerwcu 2011, a następnie wydało EP-kę w barwach serbskiej wytwórni Odmetnik. Potem przyszła kolejna demówka "Herald Of The Imminent" w marcu 2015, utwór The World Belongs To Demons na split "Coalition Of The Anathematized" we wrześniu 2016 i kawałek The Bitter Wind na kolejny split w maju 2017. W końcu udało się podpisać kontrakt z warszawską wytwórnią Nine Records, mającą na swoim konice wydawnictwa Vestal Claret, Cardinals Folly czy Solemn Ceremony. Ekipa grała doom metal, ale taki, który musiał "w słuchaczu dojrzeć". Brzmienie zespołu oparto w dużej mierze na mrocznej i niejasnej atmosferze, w której naturalnie występowało wiele inspiracji. [2] stanowił ucztę dla fanów Reverend Bizarre zmieszanego z epickimi zagrywkami Watching From A Distance Warning oraz okazjonalnymi akcentami funeralnego grania z początku lat 90-tych XX wieku. Te ostatnie przewijały się głównie w wokalu Christoffera Frylmarka, przywodząc na myśl minimalistyczne płyty z tamtej dekady. W długie kilkunastominutowe utwory włożono mnóstwo pracy i staranności, dzieląc je na konkretne części, dodając interludia, motywy przewodnie oraz zmiany przewodnich riffów. Wszystko dopełniała specyficzna melancholia i wiele czystych partii. Krążek dotyczył rozczarowań, egzystencjalnego lęku i ponurego postrzegania współczesnego osamotnienia.
Pomimo udanego albumu, formacja zamilkła na blisko siedem lat. Powróciła w styczniu 2025 wraz [2], na który trafiły cztery kolosy, trwające łącznie 80 minut. Klimat zgodny był z nostalgiczną otoczką poprzedniego albumu, jak również z naciskiem na powolne rytmy i melodramatyczny barytonowy wokal. Dłuższe formy zaowocowały nieoczekiwanie pewnymi zmianami w dynamice zespołu. Bas częściej wysuwał się na czoło, kładąc podwaliny pod przeciągłe dudnienie, które stopniowo narastało dzięki mglistej gitarze. Muzycy w pełni wykorzystali ogólną swobodę w duchu wczesnego Black Sabbath i w rezultacie każdy instrument często wędrował po własnych segmentach przestrzeni, jednocześnie grając harmonijnie w szerszym kontekście. Słuchacz łatwo mógł się zagubić, szczególnie w dwóch najdłuższych utworach, które zawierały kilka zmiennych fragmentów, czasami podążających w niejednoznacznym kierunku, który utrudniał stwierdzenie czy utwór faktycznie się zakończył, czy dopiero przechodził do swojej kolejnej części (basowy motyw Shadowlands). Ten zabieg najciekawiej wypadł w tytułowym Sphere Of Adversity, który zyskiwał dodatkowy sznyt dzięki organom dodanym do mixu w kulminacyjnym dronie. Acolytes Of Moros umiejętnie zapraszał do swojego królestwa cieni, eksplorując ekstremalne i atmosferyczne inspiracje. Dziwił trochę otwierający Salient Candour, trzeszczący wpływami zaczerpniętymi z black i death metalu, głównie w emocjonalnie pobudzonych zwrotkach. Frylmark ponownie zbliżał się do wokalu Sami Hynninena z Reverend Bizarre i w pomysłowy sposób kreował konsekwentny dramatyzm. Nastrój był grobowy, a poczucie ostateczności nadchodziło szybko i oddech na koniec stanowił Establish Dominance. Tutaj wokal był krzykliwy i jakby poirytowany, ale uspokajał około drugiej minuty. [3] ostatecznie rozwijał twórczo styl grupy i osiągał poziom dodatkowej personalizacji, jednocześnie utrzymując niezmienny stylistyczny rdzeń tożsamości zespołu. Fani doomowych dźwięków z pewnością czekali z niecierpliwością zmieniających się tonów każdej kompozycji i delektowali się wplataniem w nie ekstremalnych brzmień.
Christoffer Frylmark udzielał się ponadto w heavy/doomowym Byron (The Omega Evangelion w 2021), Deber, blackmetalowym Avsky (EP-ka Sjukdom Och Död w 2022), deathmetalowym Abysmal Winds (Magna Pestilencia w 2024)

Christoffer Frylmark (ex-Mortau, ex-Burzthrakal, ex-Anguish/SWE, Grief), Simon Carlsson (ex-Inception), Rasmus Jansson (ex-Mortau, ex-Anguish/SWE)