Japoński zespół powstały w 1978 w Osace. Nazwę zaczerpnął od albumu Y&T z 1981. Debiut należał do najlepszych metalowych dalekowschodnich dokonań i nawiązywał wprost do niektórych kapel NWOBHM. Słyszalne było to zwłaszcza w niektórych partiach solowych, z których emanowały elementy Iron Maiden z czasów Paula DiAnno, jak również Judas Priest z okresu Killing Machine - z dodatkiem klawiszy. Kompozycje były dość różnorodne - poczynając od dynamicznych galopad (Wall, Dark Angel) poprzez hard rockowe killery (412), na nastrojowej balladzie I Feel All Sadness skończywszy. Głos Nishidy był skrzyżowaniem barw Dio i Dickinsona, oczywiście ze specyficznym japońskim akcentem. Jako całość krążek był jednak niejednorodny i udowadniał, że młodzi muzycy byli raczej nastawienie na kopiowanie niż stworzenie czegoś własnego. Dopiero na [2] Earthshaker odkryli swój styl polegający na fuzji melodyjnego heavy metalu i dynamicznego hard rocka. W studio pojawił się klawiszowiec Mitchell Froom, który zagrał w pięciu utworach. Uniknięto przeładowania numerami agresywniejszymi, umiejętnie przeplatając krążek na zmianę kompozycjami ostrzejszymi i łagodniejszymi. Najciekawszym pierwiastkiem materiału było jego "uduchowienie" na które składało się kilka elementów. Masafumi Nishida miał głos o bardzo dużym zasięgu, a gitara Ishihary potrafiła koic uszy - przy okazji nie rezygnując z metalowej drapieżności. Utwory takie jak Love Destiny czy 22:00 wykraczały znacznie poza definicję codziennych ballad. Jedynym większym potknięciem była nazbyt radosna rockowa piosenka Drive Me Crazy - świadomie głupawy kawałek następujący po jednej z ballad. Do najlepszych momentów bezsprzecznie należały More i Fugitive - w obu moc riffów stopniowo narastała, by osiągnąć swoje apogeum w ekstatycznych zaśpiewach Nishidy. Wszystko uzupełniały hard rockowe Kioku No Naka i Shiny Day, odegrane nieco pod Y&T. Płyta zasłużenie sprawiła, że Earthshaker szybko stał się drugim najpopularniejszym (po Loudness) metalowym zespołem w regionie Kansai (okolice Osaki). Na kolejnych albumach Earthshaker zwracał się stopniowo od zmetalizowanego oblicza Y&T i Van Halen w kierunku wręcz brzmienia pop/rockowego, przez co zniknął praktycznie z metalowej sceny światowej, utrzymując jednak sporą popularność we własnym kraju. Kryzys nastapił w 1994, kiedy to formacja zawiesiła działalność - na szczęście podjęła ją na nowo w 2001. [13] zawierał głównie utwory niepublikowane lub w nowych wersjach. W 1994 wydano składankę Decade, a dyskografię uzupełnia nieoficjalna koncertówka z 1990 Earthshaker Live Encore!.
Shinichiro Ishihara wszedł potem w skład Sly, do którego dołączyli również muzycy Loudness: Minoru Niihara i Munetaka Higuchi.

Toshio Egawa (ex-Misako Honjoh)