Angielska grupa założona w 1992 w Birmingham. Zadebiutowała w 1993 demówką "Esoteric Emotions: The Death Of Ignorance" - ona zwróciła uwagę szefów rodzimej wytwórni Aesthetic Death, z którą muzycy podpisali kontrakt. Debiutancki album był podróżą z wieloma niepokojącymi fragmentami. Ten funeral doom był niezwykle wolny, ciężki, toporny i pozbawiony spektakularnych ozdobników, choć pewne rytmiczne akcenty i psychodeliczne zapędy czyniły go atrakcyjnym w uszach wielu fanów. Ta muzyka oswajała ze śmiercią i gasiła niewielką drobinę światła, którą rozpaczliwie kierował człowiek w zaułek cienia walcząc z własnym lękiem. W tym graniu nie było miejsca na jakąkolwiek nadzieję - wszystko spowijał wszechobecny nihilizm, pulsujący wraz z rytmem coraz to wolniej bijącego serca. Zwierzęcy growling Chandlera miał drugorzędne znaczenie. Podczas słuchania kończącego drugi CD 26-minutowego Awaiting My Death chciało się wręcz wykopać sobie grób, położyć się w nim i poderżnąć żyły. Zespół również zbudował udanie atmosferę depresji i przerażenia, która pozostawała w umyśle słuchacza jeszcze przez długi czas po swoim wybrzmieniu. Zrezygnowano z etatu perkusisty i tylko w 5 numerach bębnił gościnnie Anthony Brewer. Długość kompozycji wahała się między 11 a 19 minut, choć znalazło się również miejsce dla niespełna 3-minutowego At War With The Race.
[3] był krótszy - zawierał jedynie trzy utwory: 17-minutowy Dissident, 15-minutowy The Secret Of The Secret oraz blisko 12-minutowy Psychotropic Transgression. Ponownie była to muzyka niezwykle wymagająca, nawet dla kogoś zaznajomionego na co dzień z doomowymi dźwiękami. Było to granie dla wybrańców pragnących popaść w depresyjne szaleństwo. Tym razem mocniej niż w przeszłości wpleciono w aranżacje dziwaczne dźwięki i ambientowe odjazdy. Pod względem brzmienia lepiej wypadł [4] - wiązało się to z przejściem grupy do francuskiej wytwórni Season Of Mist i zwiększonym budżetem. W studio nagraniowym gościnnie pojawił się basista Trevor Lines. Z płyty wyróżniał się niewątpliwie pięknie odegrany The Blood Of The Eyes. Niczego nowego do twórczości Anglików nie wnosił także [5], zawierając niezwykle jednostajne granie oparte na pojedynczych akordach nisko strojonych gitar, podrasowane tu i ówdzie elektroniką. Nie dała za wiele obecnośc gościnnie grającego tu klawiszowca Olivier Goyeta. Znów ten funeral doom przeznaczono dla niezwykle wąskiego grona fanów, hermetycznie zamykającego się w jednym gatunku. Dowodem na to była znikoma publiczność na wrocławskim festiwalu "Assymetry2" 2 maja 2010, gdzie występ Esoteric pod koniec obserwowało nie więcej niż 10 osób. Monumentalny [6] ponownie składał się z dwóch krążków i te 90 minut muzyki w zupełności wystarczało, by odstraszyć niejednego miłośnika szybkich i krótkich piosenek. Kto jednak spróbował podjąć rzuconą przez zespół rękawicę, otrzymywał produkt dobrej jakości. Przede wszystkim album odzwierciedlał to co najlepsze w twórczości kapeli, która przez lata wypracowała tak unikalne brzmienie, że właściwie sama stworzyła odrębną stylistyczną szufladę w obrębie tzw. "ezoterycznego funeral doomu". Charakterystyczne dla formacji apokaliptyczne motywy zrównoważono dzięki zastosowaniu spokojniejszych partii. Za pierwszym odsłuchem mogło się nawet wydawać, że płyta była zbyt klimatyczna, jednak z każdym nowym podejściem stawało się jasne, że Esoteric osiągnęli balans między poszczególnymi elementami swego stylu. Po raz pierwszy zdecydowano się wykorzystać tak bogatych partii instrumentalnych - zamiast powtarzania w kółko kilku smętnych riffów, zastosowano takie partie gitary, których trudno było szukać w twórczości kogokolwiek innego.
Greg Chandler założył wytwórnię Priory Recording Studios i dołączył do Lychgate.

Mark Bodossian (ex-Chalice, ex-Pantheist)