Niemiecka formacja thrashowa założona w 1985 we Frankfurcie nad Menem pod nazwą Tartaros. Pierwsze demo "A Mortal In Black" w 1985 nagrała dla wytwórni Disaster - tej samej, w której zrzeszony był Angel Dust. Wydany w kwietniu 1986 debiut stanowił udane połączenie nie tylko stylów rodzimych Iron Angel i Kreator, ale również grania amerykańskiego. O sile Exumer stanowiła prosta zasada: zebrać wszystkie najlepsze elementy obu stylów i złączyć je w jedno. Głos Von Steina mocno przypominał Paula Baloffa z Exodus (mimo pewnych ciągotek do wysokich zaśpiewów), gitary cięły agresywnie niczym w Violent Force, słychac było pojawiające się tu i ówdzie inspiracje Show No Mercy Slayer (riff w Fallen Saint przypominał Black Magic). Podobać się mogły energiczne petardy w rodzaju Possessed By Fire, Destructive Solution czy Sorrows Of The Judgement, pełne soczystych riffów i wyśmienitych solówek w wykonaniu duetu Mensh-Siedler. W Journey To Oblivion pojawiał się zaskakujący motyw z The Four Horseman Metalliki, a świetnym podsumowaniem krążka był kończący Silent Death. Wśród wielu pomysłów na kompozycje, uwagę zwracały solówki tremolo i zgrabne patenty perkusyjne w przejściach. Nie udało się uniknąć kilku wpadek, przede wszystkim w warstwie nierówno grającego basu, ale w żadnym momencie płyta nie trącała amatorszczyzną. Nie było sensu przyrównywać krążka do dokonań Morbid Saint czy Possessed, gdyż Exumer wiedzieli kiedy zwolnić i zagrać nieco subtelniej, bez narzucanej intensywności.
Na [2] Exumer jeszcze bardziej zbliżył się konwencji Arayi i spółki (Decimation, The First Supper), pojawiały się również motywy charakterystyczne dla Razor i Destruction. Częściowo udało się też zachować elementy własnej oryginalności. Rozczarowywał nieco pozbawiony odpowiedniej ekspresji wokal Arakariego, ale ogólne wrażenie jego krzyku rozmywała w dużej części twarda i niezbyt klarowna produkcja całości. Dwa pierwsze utwory - Winds Of Death i tytułowy Rising From The Sea - tętniły energią i pierwotną furią. Kolejne kompozycje jednak nie posiadały już takiej barbarzyńskiej iskry thrashowej destrukcji. Tym numerom daleko było do średniaków, po prostu nie sprostały oczekiwaniom postawionym świetnym debiutem. First Supper posiadał ciekawą strukturę i pomysły na riffy, w Are you Deaf? wrzucono interesujące blasty, a I Dare You serwował tęgi łomot. Niestety, poszczególne utwory zabrzmiały bliźniaczo, zlewając się w jedno, a kiepskie brzmienie pociągnęło wszystko w dół. Na okładce po raz drugi widniał długowłosy facet w masce hokeisty. Wkrótce formacja rozpadła się, a muzycy pojawiali się razem na scenie tu i ówdzie, m.in. na festiwalu "Wacken Open Air" w 2001. W październiku 2009 grupa nagrała pierwszy od 23 lat nowy kawałek Waking The Fire w składzie: Von Stein, Mensh, Arakari, basista Tony Schiavo oraz bębniarz J.P.Rapp.
6 kwietnia 2012 na rynku ukazał się wyśmienity [3] w barwach Metal Blade Records. Z oryginalnego składu ostali się tylko gitarzysta Ray Mensch oraz charyzmatyczny frotnman Mem Von Stein. Album na szczęście stanowił godną kontynuację dorobku kapeli. Brzmienie instrumentów było wyraźnie nowoczesne, ale nie oznaczało to bynajmniej, że zostało w ten sposób zepsute. To było raczej rozwiązanie na miarę Tempo Of The Damned Exodus czy Immortal Legacy Hirax. Na ogół dominowały cieszące thrashowych maniaków szybkie tempa, ale Exumer nie zapomniał o solidnej porcji zwolnień i średnich prędkości. Miało to swoje plusy i minusy - momentami miało się odczucie obcowania z hardcore'owymi rytmami (nagłe zmiany maniery wokalu i perkusji). Przede wszystkim jednak był to thrashowy brutalny atak stroniący od kompromisów. A New Mortality, The Weakest Limb, Devil Chaser, Tribal Furies czy Fire & Damnation z piekielnym wrzaskiem na początku udowadniały, że Exumer nadal potrafił zmontować coś niezłego, a nie tylko odcinać kupony od klasycznego debiutu. Na płytę trafiły także nagrane na nowo dwa kawałki z lat 80-tych: Fallen Saint z [1] oraz I Dare You z [2]. Oba posiadały sporo z pierwotnego młodzieńczego ognia.
Holger Kolb zmarł na raka 1 sierpnia 2014. W grupie zastapił go Marc Bräutigam i z nim właśnie przystapiono w 2015 do pierwszych nagrań na kolejny krążek. W marcu tego samego roku ukazała się składanka Fire Before Possession: The Lost Tapes, zawierająca nagrania z jesieni 1986. Odeszła ona szybko w niepamięć po wydaniu fantastycznego [4]. Fani co prawda spodziewali się dzieła dobrego, ale nie jednej z najlepszych thrashowych płyt roku. Rzeźnia rozpoczynała się już na samym początku od The Raging Tides z riffem przypominającym dawną Sepulturę. Znakomity kawałek atakował pokaźną dawką mocy, dudniącym basem i bezlitosna perkusją. Na killery wyrastały również Sacred Defence, Brand Of Evil, Welcome To Hellfire oraz There Will Always Be Blood, w których nie zabrakło niczego: zwolnień, przejść, solówek i wszystkiego tego co czyniło metalowy utwór ciekawym. Shadow Walker oscylował w okolicy szybszej marszruty w średnim tempie - przy tym numerze uwidaczniało się zróżnicowanie kompozycyjne, które Exumer wykonał umiejętnie i z profesjonalizmem. Smolisty Catatonic cechował świetny riff przewodni, choć zbyt często powtórzono tutaj w kółko tą samą prostą frazę. Utwór rozjaśniała solówka - kapitalna zarówno pod kątem warsztatu jak i samego feelingu. Album zamykały dwie przeróbki: Forever My Queen Pentagram oraz Hostage To Heaven Grip Inc. Z obu lepsze wrażenie robił ten drugi i to nie dlatego, że udzielali się gościnnie Waldemar Sorychta, perkusista Sodom Markus Freiwald czy Rob Dukes (ex-Exodus). Ogólnie płyta stanowiła spójny kolektyw thrashowych hitów przyobleczonych w fantastyczne siarczyste i przestrzenne brzmienie. Świetna robota gitarzystów objawiała się nie tylko w solówkach, ale także w ostrych konkretnych riffach, stanowiących smakowitą bazę do wsciekłego wokalu Von Steina.