Niemiecka grupa powstała w 1994 w Wadgassen jako Flowing Tears And Withered Flowers. Doom/deathowy debiut pozostawał pod silnym wpływem wczesnego Paradise Lost, My Dying Bride i Anathemy. Nie zabrakło ciężkich gitar, powolnych temp, rozmarzonych melodii i growlingu pomieszanego z normalnym śpiewem. Trudno było mówić o jakiejkolwiek oryginalności, a Bersin niemiłosierne kaleczył angielszczyznę. Album ani na moment nie wychodził poza ustalone konwencje, nie zaskakiwał niczym twórczym. Pomimo jednak banału i naiwności, kilka utworów mogło się podobać. Taka formuła jednak nie zadomowiła się w twórczości grupy i już na [2] można było wyczuć śmielszy skręt w stronę subtelnej melodii. Było to oczywiście sporą zasługą uroczego głosu nowej wokalistki. Kompozycjom nadano charakter niby-rozbudowany, a rolę klawiszy wyraźnie wyeksponowano.
Po skróceniu nazwy do Flowing Tears, grupa nagrała swoje najlepsze dzieło w postaci [4] - udanie łączące gotyckie emocje z metalowymi gitarami oraz silnym wokalem Duchene, dalekim od tak specyficznego dla gotyckich div sopranu. Była to płyta pełna emocji, uczuć i pasji. Zespół wykreował intymną atmosferę, wnikającą do najgłębszych otchłani duszy. Pełno tu było romantyzmu i rozmarzenia, a jednocześnie ukrytej nadziei i radości. Poza akcentami gotycko-metalowymi słyszalne były także wątki rocka progresywnego. Wyróżniały się przede wszystkim radosny The Under Red i urzekający Sistersun. Mimo melancholijnej aury na albumie zagościło mnóstwo energii i dynamizmu, a najlepszymi na to przykładami były Godless i Radio Heroine. Wszystko przypominało połączenie Anathemy i Left Hand Solution z płyty Fevered. Podobnie jak poprzednik, również [5] nacechowano sporym ładunkiem emocji i szaleńczej pasji. Nie ulegało wątpliwości, że Niemcy wypracowali swój styl. Głos Stephane roztaczał swoją barwą wachlarz emocji - od drapieżności i beznamiętnego chłodu po powab i nieopisaną subtelność. Jej oryginalny wokal znakomicie współgrał z równie wielobarwnymi dźwiękowymi pejzażami. Krążek był nieco bardziej agresywny w swej wymowie - Flowing Tears postawili na solidny ciężar, co prawda ozdobiany bogatą melodyką, ale jednak bliższy metalowym niż gotyckopodobnym konwencjom (Breach, Merlin, Cupid Of The Carrion Kind). O ile na [4] dominowały melancholijne rozmarzone klimaty, o tyle na [5] to żywioł i potężne gitary zepchnęły na dalszy plan uczuciowość i romantyzm. Był to oryginalny krążek, pełen wielobarwnych nastrojów i emocji oprawionych solidnymi metalowymi ramkami.
Po odejściu Stefanie i przyjściu nowej frontmenki (żony Davida Vogta) formacja nagrała [6], w zasadzie kontynuującym stylistykę poprzedników. Tym razem jednak zespół kurczowo trzymał się własnych barierek i raczej niechętnie nanosił na dźwięki jakiekolwiek poprawki. Drażniło bardziej nowoczesne brzmienie, a elektroniczne mutacje nienaturalnie wkomponowano w rockowe instrumentarium. Poza cybernetycznymi zabawami, trudno było jednak doszukać się jakichkolwiek niespodzianek. Helen Vogt preferowała te same rejestry co jej poprzedniczka i gdyby nie notka informacyjna, zapewne niewielu zwróciłoby uwagę, że w zespole nie było Duchene. Różnica polegała na tym, że tym razem zrealizowano krążek przewidywalny, banalny i trochę pozbawiony charakteru. Flowing Tears nadal potrafili kokietować wdzięczną melodyką i nie wpadali w sidła smęcenia, lecz większość materiału napisano "na jedno kopyto". Jasnymi punktami były tylko Unspoken, Firedream czy Maladine. Uproszczenie muzyki i nowoczesne cięższe brzmienie połączone z elektroniką mogły nawet czasem kojarzyć się z dokonaniami Evanescence.
Benjamin Buss, David Vogt i Stefan Gemballa weszli w skład świetnego Powerwolf. Sam Gemballa grał również w Mercury Tide, a Vogt w powermetalowym Heavatar (Opus I: All My Kingdoms w 2013, m.in. Jörg Michael). Christian Zimmer zginął 20 października 2004 w wypadku samochodowym.