Norweska grupa założona w 1992 w Stavanger. EP-ka zwiastowała zespołowi duża karierę. Blackowe kawałki świetnie zbalansowano, nadając im niespotykane ciepłe tło. Materiał wzbogaciły akustyczne pasaże oraz pojawiające się czyste wokale na wzór Bergtatt Ulver z roku poprzedniego. Jeszcze lepszy okazał się [2], nad którym unosiła się niepowtarzalna nostalgiczna atmosfera. Forlorn w swoją stylistykę wpletli elementy epickiego i chóralnie odśpiewanego viking metalu z robiącymi wrażenie klawiszowymi orkiestracjami. Nadzwyczaj melodyjny Lik Av Falne udowadniał, że w tej ekipie nie dominował żaden instrument, a formacja postawiła na organiczną symbiozę. W Aerefull Ferd trio jeszcze raz sięgało po sprawdzone patenty akustyczne, a w Baerer Av Nordstjernen wrażenie potęgowało zestawienie ze sobą blackowego skrzeku i czystego wokalu. W środkowej części tytułowego Crystal Palace nagłe industrialne uderzenia przerywały harmonię, nadając aranżacji gniewu prowadzącego do chóralnych partii wspartych blackowym wrzaskiem. Radosna klawiszowa polka zwiastowała Ragnarok, a najdłuższy na krążku Gate Of Mystic był w większości instrumentalny i gdyby nie wtręty pseudo-progresywne, przypominałby dokonania Falkenbach. Zamykający opowieść Lunar Eclipse okazał się majestatycznym ambientem w nieco neoklasycznym stylu. Członkowie Forlorn okazali się muzykami utalentowanymi, tworząc zaskakujący i trudny do jednoznacznego określenia album. Niektórzy przyrównywali płytę do osiągnięć wczesnego Enslaved, lecz tak naprawdę zespół okazał swój własny charakter, korzystając swobodnie z pierwiastków folkowych i gotyckich.
Druga duża płyta Forlorn mogła wynieść zespół na szczyty norweskiej sceny - zwłaszcza, że była niecierpliwie wyczekiwana. Muzycy dysponowali większymi nakładami finansowymi i mieli dostęp do lepszego sprzętu w studio nagraniowym. Do ekipy dołączył perkusista Jan Egil Fosse, co zagwarantować miało naturalność tego instrumentu - wcześniej jego dźwięk imitowały klawisze. [3] jednak nie spełnił tych oczekiwań z kilku powodów. Grupa zrezygnowała z wpływów viking metalu, kierując swoje zainteresowania całkowicie na grunt blackowy. Zabrakło motywów akustycznych, negatywnie zaskakiwała słaba produkcja całości. Sanrabb skupił się na growlingu - ten głos sprawiał wrażenie jakby jego właściciel celowo przez rok palił po dwie paczki papierosów dziennie, aby osiągnąć taki efekt. Klawisze zatraciły swoją oryginalność naśladując wręcz miejscami inne norweskie kapele symfoniczno-blackowe (Midnight`s Overture). Najciekawszym utworem okazał się Shadow Cult z piękną klawiszową wstawką w 95 sekundzie.
W roku następnym nastąpiła przerwa, gdyż Sanrabb i Blod uczestniczyli w nagrywaniu albumu Murder macierzystej Gehenny. Po jej zakończeniu przekonali Alvarina Hennexa, aby za mikrofonem w Forlorn stanął Dolgar z Gehenny właśnie. Nagrania [4] przeciągały się jednak i fani tracili cierpliwość. Kiedy krążek w końcu się ukazał w 2003 wiadomo było, że formacja kontynuowała stylistykę z poprzednika, dystansując się od viking metalu. Rządził niepodzielnie symfoniczny black, który mógłby porwać może w wykonaniu Dimmu Borgir. Ten materiał natomiast udowadniał, że dla Forlorn czas stanął w miejscu. Klawisze sprawiały wrażenie wypełniaczy tła, a Dolgar nie włożył serca w swój growling. W pamięć zapadały jedynie nagła cisza pośrodku Agony Defiled oraz czyste partie wokalne w Cubes. Zespół nie zaprezentował się najgorzej, ale zatracił swoją specyficzność. Nigdy nie nagrał już niczego więcej. Jan Egil Fosse zmarł 4 września 2018 w wieku 43 lat.

Sanrabb / Blod / Dolgar (wszyscy Gehenna)