Norweski zespół blackmetalowy powstały w 1993 w Stavanger. W tym samym roku wydał demówkę "Black Seared Heart" oraz winylową EP-kę Ancestor Of Darkly Sky (na którą trafiły cztery utwory z dema). Ekipa przez względu na ograniczone koszty nie mogła sobie pozwolić na zbyt wiele godzin w studiu i w rezultacie zreygnowano z jakichkolwiek poprawek. Specyficzny charakter materiału można częściowo przypisać izolacji zespołu od reszty norweskiej sceny, co wynikało z położenia geograficznego. Większość społeczności blackmetalowej stacjonowało wówczas w Oslo i Bergen, co słychać w niewątpliwych wpływach wczesnego Bathory. To się zmieniło, kiedy do Gehenny dołączył basista Svartalv (pochodzącego z Oslo) i bębniarza Dirge Repa (właśc. Per Havarstein) ze Stavanger. Ten drugi zastąpił Sir Vereda (właśc. Thomas Haraldstad), który trafił do więzienia za podpalenie kościoła w Revheim w sierpniu 1992 oraz rzekomymi zarzutami związanymi z narkotykami. Grupa jako kwartet weszła do studia w styczniu 1994 z zamiarem nagrania debiutanckiego albumu, ale sesja została przerwana z powodu nieporozumienia między studiem a potencjalną wytwórnią No Fashion Records w sprawie budżetu. Było to prawdopodobnie zrządzenie losu, ponieważ przed kolejną próbą nagraniową do zespołu dołączyła grająca na klawiszach Sarcana (właśc. Nina Hanslien) - utalentowana 18-letnia dziewczyna, która skontaktowała się z muzykami po ich koncercie w Stavanger w lutym 1994 - występie, któremu ostro sprzeciwiali się członkowie kościoła. Powodem protestu kręgów kościelnych był satanistyczny image sceniczny Gehenny oraz diaboliczne teksty. Ideologiczna orientacja zespołu była porównywana wręcz do faszyzmu. W składzie pięcioosobowym formacja wróciła do studia w celu nagrania [1]. Pięć kompozycji złożyło się na blisko 27 minut muzyki, a materiał pierwotnie miał być częścią splitu z Ulver, ale później postanowiono wydać nagrania osobno, aby dać każdemu zespołowi większą kontrolę nad projektem okładki. Gehenna postawiła na monochromatyczne zdjęcie o niskiej jakości, przedstawiające dwie postacie (Dolgara i Dirge Repa) z końmi o zmierzchu. Fotografia okazała się równie tajemnicza, co sama muzyka na okładce. EP-ka miała specyficzny charakter, pełny syntezatorów (często w formie organów), co tworzyło niemal mistyczną atmosferę. Kawałki miały posępny wydźwięk, zwłaszcza zamykający Morningstar, w którym wykorzystano motyw zaczerpnięty z "Marszu Żałobnego” Fryderyka Chopina. Podobno Sanrabb napisał ten numer po uczestnictwie w pogrzebie, a tekst do Unearthly Loose Palace wziął się ze snu (podczas nocy spędzonej na łonie natury).
EP-ka przyciągnęła uwagę szefów brytyjskiej wytwórni Cacophonous Records, z którą związani bli m.in. Cradle Of Filth, Primordial i Sigh. [2] był odmienny od płytki poprzedniej, wykorzystując wolne fragmenty i spokojne partie klawiszowe, jednocześnie stawiając raczej na częste zmianny nastrojów niż płynność. Wokal prowadzący został podzielony między Dolgara i Sanrabba, a Garm z Ulver pojawił się gościnnie w Vinterriket. Ponownie kluczową rolę odegrały klawisze Sarcany, często wznosząc się wraz z innymi instrumentami w symfonicznym stylu, podobnym do In The Nightside Eclipse Emperor (wydanego w tym samym roku). W połączeniu z zaskakująco chwytliwymi riffami, powstał dość porywający zbiór utworów, prawdoopodobnie najbardziej przystępny w karierze grupy. [3] był naturalnym etapem ewolucji gehenny - symfoniczny black metal dopracowano bardziej technicznymi utworami i mniej tajemniczą atmosferą niż na [2]. Klawisze nadały materiałowi wręcz karnawałowy charakter, stanowiąc ostry kontrast z brutalnymi riffami. Uwagę zwracał 14-minutowy Ad Arma Ad Arma o mocno leśnym charakterze, a nawiązujące do wojny nuklearnej teksty utworów wnosiły współczesny klimat w równym stopniu, co industrialne brzmienia wykorzystane w jego muzycznej treści. Album spotkał się z uznaniem fanów i recenzentów, a zespół wyruszył w trasę koncertową po Europie z Marduk i norweskim Mysticum. Niestety, po zakończeniu tournee z grupy odeszli Sarcana, Dirge Rep i basista Noctifier. Z kolei Sanrabb w latach 1996-1997 zrobił sobie przerwę, udzielając się w Forlorn.
Nagrany z nowymi muzykami [5] okazał się zagadką dla fanów. Podpisując kontrakt z wytwórnią Moonfog, Gehenna uwypukliła mroczniejszą stronę brzmienia, a klawisze zeszły na dalszy plan, ustępując miejsca motywom deathmetalowym. Dolgar wyjaśniał w wywiadzie: "Nagraliśmy demówkę składającą się z trzech utworów tuż przed odejściem Dirge Repa, próbując określić, w jakim kierunku chcemy podążać muzycznie. Embryo brzmiał jak kontynuacja [4], drugi – bez tytułu – brzmiał bardziej jak utwór heavymetalowy, a ostatni to Adimiron Black, w którym to kierunku ostatecznie poszliśmy. 80% albumu zostało napisane po odejściu Sarcany, zatem różnice muzyczne nie wpłynęły na jej decyzję o odejściu. Nie kontynuowała ona kariery muzycznej po Gehennie i po prostu miała tego wszystkiego dość. Poza tym nie dogadywała się najlepiej z nowym perkusistą Blodem, który uwielbiał słuchać thrash i death metal. Okładka krążka po raz pierwszy była wolna od okultystycznych akcentów i zawierała makabryczną scenę martwej półnagiej kobiety i jej mordercę wymachującego bronią, podczas gdy teksty zagłębiały się w opowieści o wojnie i morderstwach, co było dalekie od mistyczno-inspirowanych naturą tekstów z dawnych lat. W pewnym stopniu odzwierciedlało to odejście Dolgara i Sanrabba od satanistycznego sposobu myślenia z młodości na rzecz nowych filozofii. Jeśli [5] tylko flirtował z death metalem, to [6] był dowodem na prawdziwy romans z metalem śmierci. Zespół w dużej mierze zrezygnował z syntezatorów, przerzucając się na growlujące wokale i deathowe solówki Fani nie przyjęli tego oblicza grupy z zadowoleniem i na wskutek zmasowanej krytki, z Gehenny odszedł Dolgar. W tamtym okresie wydawało się, że zespół zakończył działalność raczej ze wstydem, niż z hukiem. Zwolennicy formacji w 1998 oczekiwali kontynuacji melodyjnego stylu [3], a kiedy ukazał się [5], w zasadzie nie wiedzieli co myśleć, co przyniosło komercyjną porażkę w - jak się okazało - kluczowym okresie kariery. [6] był ostatecznym gwoździem do trumny i Gehenny zabrakło w czasach, kiedy black metal przeszedł z podziemia do mainstreamowych mediów.
Na szczęście historia formacji na tym się nie skończyła. W 2005 ekipa powróciła do życia, wydając dziki [7] - kontynuując tematykę wojenną i uzupełniając ją mroźnymi kompozycjami, dzięki gościnnej obecności za bębnami Frosta z Satyricon. Po rezygnacji z wszelkich elementów symfonicznych, słyszalne były naleciałości z [5], ale pozostawiono sporo hipnotycznego norweskiego black metalu z początku lat 90-tych. Samo brzmienie gitar mogło przyprawić o dreszcze, zimne i ostre jak drut kolczasty z czasów wojen światowych. To był z pewnością najmniej przystępny album Gehenny, niezwykle surowy i oszczędny w środkach. Długie rozwlekłe riffy budowały ponury klimat i umacniał reputację gehenny jako ekipy nieskłonnej do kompromisów w tworzeniu własnej artystycznej wizji.

Dalsze losy muzyków Gehenny:

• Dolgar - pagan/black/deathowy Twin Obscenity (Bloodstone w 2001) oraz black/deathowy The Deviant (Ravenous Deathworship w 2005, Lightning Bolts w 2017 i Rotting Dreams Of Carrion w 2020)
  
• Sanrabb - blackmetalowe Throne Of Katarsis (Ved Graven w 2011 i The Three Transcendental Keys w 2013) oraz Doedsvangr (Within The Flesh w 2016)
  
• Smartalv - Nocturnal Breed, deathmetalowy Conjuration (EP-ka The House On Nuclear Hill w 2011) oraz ambientowo-blackowy Moloch (EP-ka Selbstisolation w 2012)
  
• Dirge Rep - Enslaved oraz blackmetalowe Orcustus (EP-ka World Dirtnap w 2003, EP-ka Wrathrash w 2005 i Orcustus w 2009), Neetzach (True Servants Of Satan w 2006), Secht (Secht w 2006), NettleCarrier (NettleCarrier w 2012 i Black Coffin Rites w 2015), Djevel (Besatt Av Maane Og Natt w 2013, Saa Raa Og Kald w 2015 i Norske Ritualer w 2016) oraz thrash/blackowy The Konsortium (Rogaland w 2018)
  
• Jan Egil Fosse The Deviant. Perkusista zmarł 4 września 2018 w wieku 43 lat na atak serca
  

Jan Egil Fosse (Antaios, Tsjuder, ex-Forlorn), Frode Clausen (ex-Dismal Euphony)