Angielska grupa NWOBHM powstała w 1979 w Newcastle. Muzycy postanowili wydać własnym kosztem [1], zamiast nagrać taśmę demo i wysłać ją po wytwórniach. EP-ka zawierała cztery mocne utwory próbujące łączyć stylistyki Saxon i Van Halen. Ten ryzykowny zabieg spowodował, że kwartet ucichł prawie na trzy lata. [2] wypełniło interesujące połączenie amerykańskiego hard rocka ze stadionowym glamem. Styl gitarowy Pattona przypominał uboższe zagrywki Eddiego Van Halena - co nie oznaczało, że był gitarzystą słabym. Duży problem stanowiły same kompozycje, a szczególnie poziom ich atrakcyjności pod względem melodii. Tak było nie tylko w przypadku Look At Me czy Dancin', ale nawet w dynamicznych All System Go i Motivate By Desire. W zmetalizowanym bluesie Taken By Surprise nie wyrabiał z kolei wokalista Jimmy Brash, posiadający głos raczej typowego heavymetalowego krzykacza. Wydawało się, że Hellanbach próbował zarazem grać przebojowo i agresywnie. Nawet w niezłym rock'n'rollowym Let's Get This Show On The Road z inspiracjami chuligańskim graniem Motörhead, kwartet nie potrafił postawić przysłowiowej kropki nad "i". Przeważały za to mało wyraziste utwory w rodzaju Kick It Out z godnym jedynie uwagi fragmentem perkusyjnym czy Maybe Tomorrow. Zupełnie nie wypalił pomysł kabaretowego swingu w Everybody Wants To Be A Cat z filmu "The Ari-stocats" z 1970 z wytwórni Walta Disney'a. Ostatecznie Hellanbach zerwali z brzmieniem Newcastle, opartym na surowych riffach i zwykle speedmetalowym fundamencie, lecz jednocześnie (pomimo zaawansowanej techniki samych muzyków) nie posiedli daru tworzenia kompozycji atrakcyjnych pod względem melodii.
[3] kładł mniejszy nacisk na chwytliwość, ale materiał był kiepski przez wzgląd na stylistyczne rozdrobnienie. Obok nielicznych kawałków a la Van Halen (Urban Paranoia, When All Is Said And Done), pojawiły się takie dziwactwa jak pop-rockowy Daddy Dig Those Cats s tylu The Cars czy blady cover Eltona Johna Saturday Night Is Alright For Fighting. Jakiekolwiek ciekawe pomysły były marnotrawione przez śpiew Brasha. Aż trudno było uwierzyć co w przeciągu roku stało się z tym wokalistą - nie trafiał w wysokie rejestry, a jego tonacja była płaska i pozbawiona emocji. Dave Patton nie potrafił się przebić przez to wszystko, w dodatku nacechowane rozwodnionym brzmieniem (basu w ogóle nie było słychać). Nie było tu żadnych ciężkich riffów, a niektóre numery ratowały tylko gitarowe solówki. Rozczarowanie ze strony fanów przyszło szybko i krytyczne recenzje prasowe doprowadziły zimą 1984 do rozpadu zespołu.
Dyskografię podsumowywała podwójna kompilacja The Big H: The Hellanbach Anthology z 2002.

Barry Hopper (ex-Mythra)