Angielska grupa powstała w 1981 w Pontefract (Yorkshire). Zadebiutowała w tym samym roku demówką "Mendes Prey", na którą wrzucono dwa numery: What The Hell's Going On i Runnin' For You. Pierwszy kawałek w rok później trafił na składankę "Heavy Metal Heroes Compilation Vol.2", a także został wykorzystany w reklamie radiowej dżinsów Levi. . Pierwszy singiel ukazał się pod szyldem małej firmy MP, w dodatku oba kawałki nagrano w dwóch różnych studiach. Pełen żaru rocker On To The Borderline zawierał udane solówki duetu Holt-Sutcliffe i w pozytywny sposób wpisywał się w łagodniejszy nurt NWOBHM. John Seymour okazał się posiadaczem głosu raczej rockowego, ale czystego i nadzwyczaj melodyjnego. Odegrany w średnim tempie (znany już) Runnin' For You już tak nie porywał, ale plasował się w rzetelnej statystycznej średniej. W 1983 Mendes Prey ruszył w swoją pierwszą trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, sponsorowaną przez Levi's Jeans, która zakończyła się występem w słynnym klubie "Marquee" w Londynie. Jesienią 1983 odszedł Steve Holt, a reszta kolegów postanowiła kontynuować działalność w czteroosobowym składzie. Pierwszym nowym utworem nagranym przez ten skład był I Beg For Mercy w 1984. Wkrótce ekipa zmienił brzmienie na bardziej melodyjne, bliskie radiowemu AOR. Nagrania stały się co prawda wyrafinowane, ale formacja straciła wielu dawnych fanów, którzy niezbyt rozumieli nowy kierunek wyznaczony przez Can You Believe It?, Listen czy Breakin' My Heart. Wciąż żadna wytwórnia nie dawała zespołowi szansy na zrealizowanie studyjnej płyty, a przełomu nie przyniosło nawet umieszczenie Red Alert oraz Cry For The World na kompilacji "Parkside Steelworks" w 1985 (ten pierwszy tekstowo traktował o horrorze wojny o Falklandy). Czarę goryczy przelał w końcu [2], na którym kwartet totalnie się skomercjalizował, przerzucając się na radiowy pop-rock, a tytułowy Wonderland z paskudnym klawiszowym wstępem stanowił przeróbkę równie kiepskiego numeru Demon z krążka British Standard Approved z 1985. Rozpad nastąpił z powodu narastającej frustracji związanej z nieuchwytnym kontraktem płytowym, na który muzycy tak ciężko pracowali przez ostatnie kilka lat. Mendes Prey zgubiło również skakanie między stylami w poszukiwaniu osiągnięcia jakiegoś sukcesu komercyjnego.
Na wydany w kwietniu 2015 składankowy [3] trafiło 16 kompozycji (w tym dwie koncertowe). W wielu kawałkach śpiew Seymoura nasuwał skojarzenia z tonacją Seana Harrisa z Diamond Head, ale uwagę zwracała przede wszystkim gitara Sutcliffe'a, który grał lekko i płynnie, a subtelne frazowanie solówek tylko podkreślało bogactwo tych numerów. Składanka została dobrze wyważona jako solidna mieszanka nostalgii za oldschoolowym radiem. Kompilacja traciła mocno na energii w swojej drugiej części, z powodu skomercjalizowanego brzmienia ostatnich lat twórczości. Jakość dźwięku i produkcja były natomiast świetne.

Mark Sutcliffe (ex-Trespass)