Niemiecki zespół założony w 1969 w Berlinie Zachodnim. Swoją nazwę wziął od marki popularnego tytoniu fajkowego. Liderem grupy był Wolfa-Rüdiger Uhlig - student trzeciego roku muzyki klasycznej na Akademii Muzycznej w klasie fortepianu, uwielbiający muzykę Roberta Schumanna, ale również blues-rock. Kwartet dość szybko zauważyli ludzie z Kuckuck – małej niezależnej wytwórni płytowej należącej do Eckharta Rahna mieszczącej się w Monachium. Rola tej firmy w promowaniu niemieckiego krautrocka była w tamtym czasie nieoceniona. Jedyną płytę nagrano w dwóch podejściach: 5-9 października oraz 2-4 grudnia 1970 w monachijskim Union-Studio. Producentem płyty został Jonas Prost, opiekujący się w ówczesnym czasie formacją Out Of Focus. Na płycie znalazło się siedem utworów trwających w sumie niecałe 36 minut. Pod naiwną okładką kryło się interesujące granie mieszające heavy-rock z klasycyzującymi organowymi pasażami, flirtujący z bluesem i szczyptą jazzu. To była muzyka przeznaczona głównie dla fanów Deep Purple, Uriah Heep i High Tide. Całość otwierał At First – melodyjny i zapadający głęboko w pamięć numer heavy-rockowy z progresywnym rozmachem i dominującymi partiami dwóch instrumentów: gitary Rumlera, oraz organów Hammonda. Speed Is Coming Back podszyty był nostalgiczną i hipnotyzującą nutką śpiewu wokalisty, którego w chórku wspomogli koledzy. Rozpoczynało się jednak od mocnego wejścia perkusji Schmidta, dopiero po chwili dołączały organy z gitarą. Z kolei Past Has Gone to rock progresywny w czystej postaci, w którym wyraźnie słychać przejaw klasycznych zainteresowań lidera grupy. Przepięknie grająca unisono gitara łączyła się w dialogu z partiami Hammondów, a ich kościelne brzmienie przywoławły na myśl samego fugi Bacha, ale znalazło się tez miejsce na wpleciony cytat z "Preludium C-moll" Fryderyka Chopina. Stronę B winyla otwierał Praludium/Us Your Feet ozdobiony tym razem bardziej agresywną organową solówką nawiązującą do XVIII-wiecznego klasyka. Jednak w dalszej części kompozycja rozwijała się w kierunku heavy-rocka z elementami funku w głosie wokalisty. Więcej działo się w tytułowym First Loss - pierwsze trzy minuty to psychodelia w stylu wczesnych nagrań Pink Floyd. Potem ostre zagrywki z przesterowaną gitarą przeplatały się z subtelniejszymi dźwiękami klawesynu i fortepianu. Uhlig wplótł w to wszystko swojego ukochanego Schumanna i jego "Erster Verlust Op.68 No.16". Całość tryskała pomysłami i tworzyła bardzo spójną całość. Zamykający album Funny Guys to rockowy utwór, na samym wstępie zawierający cytat z "Toccaty i fugi de-moll" Bacha. Na sam koniec czterosekundowy żarcik Happiness. Płyta ostatecznie okazała się dobra, pokazała przede wszystkim wysoką dojrzałość artystyczną, która mogła jeszcze zaowocować w przyszłości.
Kariera Murphy Blend nie trwała długo i wkrótce po wydaniu krążka ekipa rozpadła się. Wolf-Rüdiger Uhlig założył nową formację Hanuman, z którą wydał jedną płytę Hanuman w 1971. Opuszczając kolegów na krótko zasilił grupę Frumpy, której pomógł nagrać płytę By The Way w 1972, po czym definitywnie rozstał się z profesjonalną sceną muzyczną. Skończył studia prawnicze, wiele lat działał w branży turystycznej i w końcu został członkiem zarządu niemieckiego oddziału znanej brytyjskiej firmy ceramicznej Wedgewood. Basista Andreas Scholz trafił do heavy/bluesowego Blackwater Park. Najdłużej w branży muzycznej działał perkusista Achim Schmidt, który z współpracował z wieloma formacjami do roku 1986. Gitarzysta Wolfgang Rumler jako jedyny z całej czwórki nigdy więcej nie podjął pracy muzyka.