Angielski zespół powstały w 1978 pod nazwą Gordon And Friends z inicjatywy śpiewającego basisty Gordona Rowley'a oraz klawiszowca Kenny'ego Newtona. Podczas nagrywaniu debiutu w studio nagraniowym pojawiło się aż trzech perkusistów - wykorzystano nagrania z każdym z nich, ale miejsce na stałe za bębnami zaproponowano ostatecznie Steve'owi Bartley'owi (inny bębniarz John Mylett dołączył do Rage). Nightwing zaproponowali przebojowy AOR/hard rock, nawiązujący nie tylko do dokonań Uriah Heep czy Deep Purple, ale także korzystający z dorobku grup zaliczanych do NWOBHM (ze szczególnym nastawieniem na Night Of The Demon Demon z tego samego roku). Oparte na syntezatorach i kreatywnych melodiach utwory momentami ocierały się o progresywny rock i zawsze cechowały się subtelnymi melodiami. Muzycy już na starcie serwowali granie cechujące się godną pozazdroszczenia pomysłowością i niebanalnymi umiejętnościami, zwłaszcza w zakresie wszechmocnego pulsującego basu Rowley'a. Wokal lidera był ciepły, łagodny i dopasowany do tej "miłej dla ucha" muzyki. Materiał był ambitny i nasycony wachlarzem smaczków - od klimatycznego intro Fantasia po dynamiczne rock'n'rollowe numery w stylu Nightwing lub Edge Of Knife. Radosny nastrój tworzył głównie duet gitarzystów Johnson-Percival, luźno grający na tle klawiszowego podkładu Newtona. Atrybuty progresywnego rocka przewijały się głównie przez Cold Love i cover Grahama Nasha Barrel Of Pain, a fanom Whitesnake z pewnością podejść mógł bluesowy hard rock Boogie Woman. Największą jednak atrakcję stanowiły dwa rozbudowane utwory - tytułowy Something In The Air oraz wzruszająca przeróbka The Supremes You Keep Me Hangin' On. Album skierowano przede wszystkim do miłośników grania z pogranicza złagodzonego NWOBHM, hard rocka i progresywnego rocka lat 70-tych, z nieznacznymi echami Kansas i Styx.
[2] wykazywał jasno, że Nightwing w tamtym okresie zamierzali podpiąć się pod NWOBHM, prezentując materiał najostrzejszy w karierze. Otwierający Overnight Sensation brzmiał niemal jak Deep Purple czy też solowy Gillan, a Rowley śpiewał tym razem niczym Biff Byford z Saxon. Po tym ciężkim rockerze z szalonym tempem i imponującymi partiami Hammonda, formacja obniżała loty w radiowym Bird Has Flown z funkowymi aranżacjami i sięgnięciem do wzorców Queen z The Game. Na szczęście Alec Johnson nie zapomniał jak się gra ciężej co udowadniał w heavy-rockowym Carry On” a do progresywnego debiutu nawiązywał Long Hard Road, z godnymi uwagi partiami klawiszowymi Kenny'ego Newtona. Searching łączył w sobie uzależniające AOR-owe melodie, ale był jednym ze słabszych kawałków na płycie, która powoli zbliżała się do swojej najlepszej końcówki. Ognisty Evil WomanBlack Summer był ukrytym klejnotem ze swoimi energetycznymi uderzeniami Mooga, tworząc zapamiętywalny progresywno/heavy/rockowy utwór. Na sam koniec wrzucono odegrany w średnim tempie Don't Want To Lose You, który nigdy świadomie nie wchodził na wyższy bieg. Album nie zyskał należnego rozgłosu i wkrótce do Nightwing dołączył wokalista Max Bacon. Zrealizowane z nim następne wydawnictwa w całości rozczarowywały - ekipa porzuciła całkowicie cięższe granie, nastawiając się na lekkie rockowe plumkanie w stylu REO Speedwagon. Konkurencja jednak w tamtych czasach była tak silna, że [6] (wydany ponownie w 1996 jako Natural Survivors) zupełnie przepadł na rynku. Po zawieszeniu działalności, Rowley dołączył do Razorback (album First Bite), ale musiał się wycofać z życia muzycznego (przede wszystkim koncertów) na wskutek choroby i został hodowca koni. Po 20 latach przerwy formacja zreaktywowała się i w 2008 nieoczekiwanie wydała studyjny [7].
Max Bacon dołączył do Bronz.

Gordon Rowley (ex-Strife), Alec Johnson / Steve Bartley (obaj ex-Alec Johnson Band), Max Bacon (ex-GTR, ex-Moby Dick)