Angielska grupa założona w 1981 w Sutton Coldfield niedaleko Birmingham z inicjatywy Brittona i Riley'a. Do składu dołączyli wokalista Andy Lewis i basista Gary Crowe. Chłopaki planowali wydanie singla Hell Hotel w 1982, ale ekipa rozsypała się przed nagraniami. Wkrótce w skład Skarabeusza weszli basista Nigel Shaw, a Paul Britton przejął obowiązki wokalne, zapraszając jeszcze Dave'a Parrisha jako drugiego gitarzystę. Zespół zaczynał od grania hard rocka, ale wraz z rosnącą popularnością NWOBHM zaostrzono brzmienie. Debiutancki singiel wydano własnym sumptem, choć płytkę firmowało logo wytwórni Pharaoh. Poltergeist był nieco zagmatwany, pełen różnych fragmentów bez wyraźnego kierunku, natomiast zwięzły Hell On Wheels plasował się bliżej Angel Witch, Ricochet i Overdrive. To nie było granie skomplikowane, ale siarczyste i potężnie brzmiące. Pozytywne wrażenie niemal rujnował fałszujący głos Brittona. W 1985 ukazała się jeszcze demówka z dwoma utworami (Rolling Like Thunder oraz Into The Labyrinth), po czym Scarab zawiesił działalność w 1986. W 2009 ekipa wróciła z nową sekcją rytmiczną i wydała trzyutworowy [2] w barwach firmy The Miskatonic Foundation. A Soul For A Soul, The Plague i For Whom The Bells Toll wydawały się jednak przekombinowane i zbytnio wydłużone.
W 2011 niemiecka wytwórnia High Roller Records wydała dwupłytową składankę [3], na którą trafiło 19 zremasterowanych numerów z lat 1981-1985. Don't Stare i All Night Long pochodziły z grudnia 1981 i nie przyspieszały pulsu. Za mikrofonem stał jeszcze Andy Lewis i cała grupa brzmiała jeszcze pół-amatorsko. Sytuacja ulegała poprawie przy For Whom Does the Bell Toll i Horsemen Of The Apocalypse z 1983 - utworami złożonymi i niemal monumentalnymi, z dużą dawką energii i kreatywności. Stop The Rock to nieco żartobliwe wejście w rock'n'rollowe klimaty (irytujące aranżacje wokalne pod koniec), podczas gdy Acid Trap przelatywał dość beznamiętnie. Let Us Pray wchodził w rejony ponurej ballady, która przy pierwszym kontakcie mogła wydać się bezbarwna, ale po kilku odsłuchach odkrywała swoje emocjonalne podskórne pokłady. Ciężki Rolling Like Thunder z marca 1985 robił duże wrażenie, choć wolniejszy środek utworu wydawał się nieco nie na miejscu. Na zakończenie pierwszego CD z tej samej sesji dorzucono Into The Labyrinth - powolny i złowieszczy kawałek pełen zwrotów akcji, który pod względem ciężaru osiągał to co nie udało się w pełni w Let Us Pray. Obie kompozycje były jedynymi studyjnymi utworami z Paulem Brookesem na perkusji i trzeba przyznać, że wykonał on godną pochwały pracę. Drugi CD otwierały kawałki z [1], a potem wrzucono cztery numery z koncertu w "Railway" w Birmingham z 1985 roku. Jakość dźwięku była przyzwoita, a zespół wydawał się na scenie mieć swój dobry dzień (Fighting For The Right, Vampyre, Hell Hotel, Rock Don't Live Here Anymore). Prisoners również został nagrany na żywo, ale na innym koncercie z 1985 roku, w Tamworth Art Center. Jakość była słyszalnie gorsza i przez to kawałek mógł rozczarowywać, głównie z powodu koszmarnego momentu wspólnego śpiewania. Na sam koniec kompilacji dorzucono Hell Hotel i Dead On My Feet, nagrane w czerwcu 1982 na wspomniany już nigdy niewydany debiutancki singiel z Andy'm Lewisem za mikrofonem.
UWAGA: do NWOBHM zalicza się czasami również inny Scarab z Birmingham, który wydał w 1980 singiel Rock Night / Wicked Women.

Dalsze losy muzyków Scarab:

• Paul Britton - Trappazat i The Battle Of Britton (A Requiem Of War Blood w 2018)
  
• Dave Parrish - heavymetalowe Nightblade (Servant To Your Lair w 2011 i Closer To The Threshold w 2013) oraz Icefire (The Nature Of Evil w 2015, koncertówka Old Before We're Famous w 2018 i The Torment Of The Damned w 2018)
  
• Nigel Shaw - Icefire
  
• Steven Riley - Agincourt i Icefire
  
• Garry Wain - heavymetalowy Chemikill (Codex Gigas: The Devil's Bible w 2013)
  

Nigel Shaw (ex-Strontium Dog), Chris McHale (ex-Chemikill)