Jednoosobowy projekt australijski powstały w 2011 w Brisbane. Pierwszy album nie wyróżniał się niczym, poza reprodukcją obrazu Herberta Jamesa Drapera "Lament dla Ikara" z 1898 na okładce. Nagrany po kilkunastoletniej przerwie, [2] był już z jakościowo innej półki. Ten album znakomicie połączył funeral doom, doom/death i mroczny ambient. Celem było wydobycie onirycznej atmosfery z niemal folkowymi melodiami, czystym wokalem i niemal melancholijnym usposobieniem. Brzmienie gitary było powściągliwe wobec wyeksponowanych klawiszy, pojawiały się także instrumenty smyczkowe, fortepian i zaprogramowana perkusja. Jak przystało na funeral doom, rytmy były rzadkie i całkowicie transparentne, a całość jawiła się jako eksploracja festiwalu żałoby, oprawionej w tradycyjną oprawę doom metalu. Materiał był zestawem sześciu muzycznych trenów, eleganckich i dziwnie przejmujących. Każda kompozycja dotyczyła jednego z greckich herosów: Tezeusza, Heraklesa, Odyseusza, Orfeusza i Eneasza. Jedynym odstępstwem był Psyche: Tempteton Of The Divine, dotyczący żony Erosa i zarazem uosobieniem duszy ludzkiej, przedstawianej jako młoda dziewczyna ze skrzydłami motyla. Tony Parker w tekstach nawiązał do katabazy, czyli podróży bohatera do krainy umarłych. Orfeusz schodził do Hadesu w celu odnalezienia Eurydyki, Herakles - by wypełnić zadanie czy Odyseusz - by zdobyć wiedzę. W starogreckiej literaturze zejście pod ziemię stawało narracyjnym przejściem przez ciemność i traumę, podczas którego rzeczywistość rozrzedzała się. W Tempestuous Fall, muzyk wykorzystał to z punktu widzenia filozoficznego: katabaza oznaczała zwrot ku najgłębszym otchłaniom człowieka: ku nieświadomości, strachowi i kryzysowi egzystencjalnemu. Bohaterowie napotykali obcą lub wrogą przestrzeń, cienie zmarłych, wspomnienia lub próby, w końcu konfrontację z losem, winą, śmiertelnością i utratą sensu. [2] rekonstruował kompletny starożytny cykl katabazy - zejście do Hadesu nie prowadziło tutaj do absolutu nieskończoności, krocząc wąską ścieżką między klasycznym funeral doomem a melodyjnymi orkiestrowymi elementami (smyczki, pasaże fortepianowe, chóry i organy kościelne). Monumentalna głębia i emocjonalna rozpiętość łączyły się z przejrzystą produkcją - w dodatku niektóre partie gitarowe pozostawały nieco surowe, co akurat tutaj sprzyjało autentyczności. Połączenie elementów mitologicznej narracji i orkiestrowego majestatu ukazało Tempestuous Fall jako projekt, który był w stanie tworzyć monumentalne dzieła.
Tony Parker dołączył też do neofolkowo-dark ambientowego Dissvarth (Between The Light And The Moon w 2016) i greckiego pagan/blackowego Kawir (Kydoimos w 2024).

Tony Parker (The Crevices Below, Midnight Odyssey, Aeon Winds)