Angielska grupa powstała w 1994 w Harlow (Essex). Zadebiutowała dwiema demówkami: "Revelation Looms" w 1996 i "Blessed By The Sabbath" w 1997. Debiut wydano dla wytwórni The Miskatonic Foundation i zawierał on pięć utworów trwających ponad 50 minut. Ten album został z biegiem lat przyćmiony kolejnym i było ku temu kilka powodów. Po pierwsze: brzmienie nie było zbyt klarowne, po drugie: wokal Walkera nie brzmiał tak dystyngowanie i emocjonalnie - a jednak płyta warta była uwagi. Było to granie wolne i ciężkie, po części nasuwające skojarzenia z wydanym trzy lata później debiutem Reverend Bizarre. Z albumu w pamięć zapadał najkrótszy 7-minutowy The Face That Never Dies. W tym samym roku formacji udało się umieścić nagranie Cemetary Eyes na składance "At The Mountains Of Madness". Po dwóch trasach koncertowych (brytyjskiej jako support Solstice i w Europie kontynentalnej jako rozgrzewacz przed Jackiem Frostem, muzycy (dość nieoczekiwanie dla fanów) zakończyli działalność. Patrick Walker poświęcił się aktorstwu, a Stuart Springthorpe został nauczycielem.
W 2006 Warning powrócili i w grudniu tego samego roku ukazał się niezwykły [2], wymykający sie prostym klasyfikacjom. Trio stworzyło dzieło, które pomimo bardzo hermetycznego charakteru potrafiło poruszyć najbardziej delikatne struny osobowości słuchacza. Z tym blisko 50-minutowym albumem trzeba było się długo oswajać, aby później nieustannie do niego powracać. Piękno tej muzyki było niemal namacalne, choć zbudowane na oszczędnych środkach - żadnych klawiszy, podniosłych chórków czy klimatycznych wstawek. Były za to: wybijająca swój smutny rytm perkusja, podkreślający szlachetność i wytworność produkcji bas, zawodzące jakby w nostalgii gitary oraz głos Walkera. Nie do końca wiadomo jakie doświadczenia spotkały tego człowieka, ale kiedy śpiewał, wierzyło sie we wszystko co pragnął przekazać dzięki szczerości nie koloryzowanej żadną wyreżyserowaną pozą. Wszystkie wymienione elementy zanurzono w toczących się powoli dźwiękach, których ciężar i monotematyczny charakter stanowił nie tylko muzyczny środek ekspresji, ale również jakby metaforę ludzkiego losu. Tajemnicza okładka jakby wymownie kryła pod sobą podobną muzykę - grupa posiadła jakąś niezwykłą wręcz umiejętność w rozpoznawaniu niełatwych emocji i wyrażaniu ich w sposób tak czysty, że niejeden psychoterapeuta zaklasnąłby w dłonie z radości. Pięć utworów od strony formalnej nie wychodziło poza ramy tradycyjnego doom metalu: rozciągnięte wybrzmiewające riffy, powtarzające się motywy, czysty wokal i delikatnie przybrudzona produkcja. Jednak trudno było opisywać tą płytę i doznań płynących z jej odbioru za pomocą czysto technicznych słów. Wydawało się, że jedynym demiurgiem była melancholia, a słuchacz mógł stać się wyłącznie jej pokornym sługą. Warning serwowali w odpowiednich dozach smutek i poczucie osamotnienia, depresję i tęsknotę, zapomnienie, żal, rozczarowanie, zawód i wzruszenie - tak jakby sami muzycy świadomie nie ulegali w zbyt łatwy i romantyczny sposób emocjom, ale raczej wznieśli je na inny poziom. Krążek potrafił w niemal magiczny sposób wyciszyć odbiorcę, uspokoić myśli i wprawić w stan letargu. Jedyną potencjalną wadą [2] był fakt, że nie każdemu mógł się spodobać - doomowa bariera gatunku mogła okazać się nie do przeskoczenia. Niemniej jednak warto było spróbować, ponieważ płyta przywracała wiarę w piękno muzyki, a za sprawą emocjonalnego ładunku również w sens regularnego obcowania z nią. To wydawnictwo z pewnością warte było polecenia zwłaszcza maniakom Pentagram, Solstice czy Count Raven.
Po tym niezwykłym dokonaniu formacja ponownie przeszła w stan niebytu. Wydany na zielonym winylu [3] zawierał dwie wersje kawałka znanego z [2] - tym razem koncertową i akustyczną. Stanowiącą testament Warning składankę [4] wypełniło sześć kompozycji: Witch`s Kiss, Revelation Looms, Born As One, Cemetery Eyes, The Raven i Nightmare Bride. Patrick Walker i Christian Leitch założyli doomowy 40 Watt Sun (składu dopełnił basista William Spong). Ten projekt nagrał dwie płyty: The Inside Room w 2011 i Wider than The Sky w 2016.

Christian Leitch (The River)