Hiszpański zespół powstały w 2011 w Vigo. Witchfyre zaproponował tradycyjny heavy metal lat 80-tych, oparty głównie o amerykańską motorykę speed metalu, pewne patenty zaczerpnięte od Iron Maiden oraz teatralne chwyty Kinga Diamonda. Sama muzyka była zgrabna i dobrze zagrana, jednak Emi Ramirez zbytnio podrabiał manierę Kinga w wysokich wokalach (Devil`s Child, The Guardian Of The Dead) i zupełnie mu to nie wychodziło. W chórkach pojawiali się także pozostali członkowie zespołu, ale żaden z nich nie mógłby zastąpić Ramireza jako główny wokalista. W numerach stylizowanych riffowo na Iron Maiden było dość ciekawie (No Rest For The Witched), ze sprawnymi gitarzystami, ale raczej na poziomie solidnego rzemiosła. Solówki bardzo proste i typowe, zabrakło wciągających dialogów i pojedynków gitarowych. Czasem te numery głosowo przerysowano jak Night Hunter, gdzie piski frontmana łączono z estetyką NWOBHM i graniem pod Icarus Witch. Większość numerów miało specyficzny okultystyczny klimat, ale muzycy gubili go jak tylko podejmowali próbę grania epickiego (Queen Of The Night). Z niezłego Samhain, rozegranego jak melodyjny heavy/speed/ też można było wyciągnąć więcej, eliminując nudną część środkową o charakterze interludium. Ogólnie płyta z muzyką niemal nie do odróżnienia od płyt różnych zespołów z USA XX wieku, także pod względem samego brzmienia. Dosyć głośna perkusja, przybrudzone gitary, z lekka wytłumiony bas i wokalista wysunięty nieco do przodu, choć ogólnie całość zrealizowano w jednym planie.
Emi Ramirez śpiewał w Unhuman Nature (dwie EP-ki w 2014: Beyond Humanity oraz Hidden Side Of Existence), Midnight Rites (EP-ka Tales From The North w 2015) i w Iron Hunter.

Andrés Gonzalez / Pablo (obaj Dantalion)