Krótko istniejące argentyńskie trio powstałe w 1977 w Buenos Aires. Zespół założył Norberto Napolitano (ur. 10 marca 1950). Muzyk rozpoczynał swoją karierę w późnych latach 60-tych w pop-rockowych kapelach Los Abuelos i Los Gatos. Jego gitarowymi guru byli B.B. King, Muddy Waters i Eric Clapton. W 1970 Norberto założył własną grupę Pappo`s Blues, grającą pod Hendrixa i wczesny Black Sabbath. Przez kolejną dekadę zrealizował z tą formacją siedem krążków (1971-1978). W 1975 Pappo po raz pierwszy udał się do Anglii, gdzie udało mu się poznać Johna Bonhama, Petera Greena, Lemmy`ego Kilmistera i członków UFO. Pod wpływem rozmów z doświadczonymi muzykami, którzy rewolucjonizowali w tamtym czasie scenę europejską, Pappo postanowił stworzyć zupełnie nowy zespół podążąjący za narastającą modą na hard rock i heavy metal w Argentynie. Do składu dobrał basistę Alejandro Medinę (ex-The Seasons, ex-Manal) i brazylijskiego perkusistę Rolando Júniora, znanego z Made In Brazil. Jedyny album był znakomity - zawierał hard rock z akcentami psychodelicznego blues-rocka i z końca lat 70-tych, tak jakby w jednym studio spotkały się Sir Lord Baltimore, Blue Cheer i Grand Funk Railroad na sterydach. To nie było nic rewolucyjnego, ale porażały niezwykła moc i ciężar emanujące z tego krążka - co wyrażał już na starcie Vamos A Buscar La Luz. Gitara brzmiała naprawdę masywnie, wspomagana wręcz atomową sekcją rytmiczną. Technika slide atakowała w drapieżnym heavy-bluesowym Completamente Nervioso, w którym Pappo śpiewał niczym Rory Gallagher. W Tema Solisimo wykorzystano potężne natarcia basowe, a perkusyjne intro zwiastowało nadejście Árboles Difusores z super-ciężkim riffem, a wszystko brzmiało jakby nagrane przy pierwszym podejściu. Na specjalną uwagę zasługiwała power-ballada Vendríamos A Buscar - utwór będący pięknym hołdem dla gitarowej techniki i głosu Hendrixa. Druga część płyty była nawet ciekawsza: począwszy od piekielnego Aire En Movimiento z głównym riffem pod Budgie poprzez fenomenalny Vine Cruzando El Mar z nałożonym gitarowym efektem po wręcz heavymetalowy instrumentalny Sofisticuatro. Formacja niestety szybko się rozpadła, bo już w 1978.
Norberto Napolitano założył Riff, nagrał też solowo Buscando Un Amor w 2003. Muzyk zginął tragicznie 25 lutego 2005 w wieku 54 lat, kiedy to stracił równowagę jadąc na swoim Harley`u Davidsonie w Luján (jednej z prowincji Buenos Aires), ocierając się o motor jadącego obok syna Luciano. Motocykl przewrócił się, a na leżącego na jezdni muzyka najechał samochód jadący z naprzeciwka. Alejandro Medina zrealizował solowo Hoy No Es Ayer w 1994, De Qué Sirve La Vida w 2005 i Yosoy w 2011. Rolando Castello Júnior bębnił w glam-metalowym Inox (Inox w 1986) i Rompenubes (Rompenubes w 2020).

Norberto Napolitano (Pappo`s Blues)