Włoska grupa założona w 1982 w Bolonii. Zadebiutowała trzema demówkami w latach 1982-1985. Wydana właściwie własnym nakładem EP-ka nie zwróciła na siebie większej uwagi. W końcu jednak udało się podpisać kontakt z wytwórnią LM Records i wydać w 1987 album studyjny, cechujący się znakomitą produkcją. Rozpoczynał go obiecujący No One`s Crying z galopującym tempem i czystym - choć momentami zbyt wysokim - śpiewem Bonzagniego. Ten heavy z powermetalowymi pierwiastkami podbudowano solidną ścianą riffów i dudniącą sekcją rytmiczną. Majestatyczna melodia wzbogacała dość mroczny Struggling Alone, a rock`n`rollowe podejście tworzyło aranżacyjne podstawy Upright Smile. Powrotem do szybkości był The Song Of Evening i tą impulsywność umiejętnie tonowano smutną balladą Alone Again. Popularnością cieszył się heavy/powerowy Thundergods, charakteryzujący się imponującą dynamiką, zapadającym w pamięć refrenem i znakomitymi pochodami basowymi Angelo Franchiniego. Bardzo dobrą płytę podsumowywała umiejętnie ballada Shining. Niestety, wkrótce po wydaniu krążka, Crying Steel rozwiązali się na blisko 20 lat.
Alberto Simonini założył wpierw heavymetalowy Midway (demówka "Midway" w 1988), następnie dołączył do Steve`a Sylvestre`a z Death SS na jego solowych albumach (Free Man w 1993 oraz Mad Messiah w 1998), w końcu zrealizował własną płytę Moon-Twice w 2006. Gitarzysta nie zdecydował się wziąć udziału w reaktywacji Crying Steel z powodów zdrowotnych i w rezultacie dwie kolejne płyty nagrano w przemeblowanym składzie. [5] zawierał heavy metal w nieskażonej niczym tradycyjnej postaci muzycznej z lat 80-tych XX wieku. Crying Steel pozostał wierny tym wartościom, z głośną perkusją, zadziornym brzmieniem dwóch gitar, archetypowym wysokim wokalem i obowiązkowymi chórkami wspomagającymi. Nie było tu niczego odkrywczego - klasyczne rozplanowanie kompozycji z gitarowymi pojedynkami pośrodku, rytmicznie podgrywającym basem, czerpiące zarówno z metalu brytyjskiego jak i amerykańskiego. Road To Glory, Hammerfall, Sail The Brave lub The Killer Inside stanowiły podręcznikowy przykład na to wszystko. Riffowanie przypominało Judas Priest, zwłaszcza w nieco wolniejszych rytmicznych numerach jak Speed Of Light. Romantyczny Born In The Fire to miód na serce Millsa - numer łączył w sobie rockowe włoskie zacięcie z amerykańską mocą grania w umiarkowanym tempie. Niekiedy ekipa wkraczała na obszary radiowego hard`n`heavy (Blackout, Barricades, Name Of The Father). Dostojniej zagrany Warriors w tradycji anglosaskiej wypełniły dramatyczne naprzemienne solówki gitarzystów.
Tony Mills wydał serię płyt solowych - wokalista zmarł 18 września 2019 w wieku 57 lat na raka trzustki.

Tony Mills (ex-Shy, ex-Siam, ex-Lasse Dale, ex-The Andersson Mills Project, ex-TNT, ex-China Blue, ex-Serpentine, ex-Acacia Avenue, ex-State Of Rock, ex-Docker`s Guild, ex-Nergard)