Niemiecka grupa założona w 1970 w Hamburgu z inicjatywy pięciu muzyków Asterix. Georgiosa Mavridisa zastąpił w tamtej ekipie zastapił John Lawton i ten skład przybrał szyld Lucifer`s Friend. Równocześnie Hesslein, Hecht, Horns i Rietenbach działali w Brother T & Family (Drillin` Of The Rock w 1970). Ekipa podpisała szybko kontrakt z małą wytwórnią Europa, która zamierzała inwestować w nowe zespoły o bardziej "odważnym" brzmieniu, które trafiałoby do niemieckiej młodzieży i nie było znane szerszej publiczności. Electric Food grał mieszankę lekkiego heavy-rocka i psychodelii. Brzmiało to niczym próba połączenia (w sposób znacznie uboższy) stylów Deep Purple, Uriah Heep i Spooky Tooth z całą krautrockową psychodelią. Było to coś dla miłośników gitary i organów, ale jakiekolwiek recenzje krytyków wspominających coś o rocku progresywnym należało uznać za nonsens. Na pierwszym albumie znalazły się covery Whole Lotta Love Led Zeppelin i House Of The Rising Sun The Animals - była to strategia mająca na celu promocję, gdyż wszyscy te kawałki znali. Numer Zeppelinów po części utrzymał potęgę oryginału, choćElectric Food po części porzucił psychodelicznych wtrętów, które pojawiały się pomiędzy ciężkimi zagrywkami. The Reason Why nawiązywał do brzmienia amerykańskiego Południa - początkowe uczucia obcowania z country nabierało potem siły i treści, pomiędzy surowymi riffami oraz szaleńczymi organami. Hey Down nasycono organami i pełną mocy perkusją w jazzowym stylu, z kolei Tavern przelatywał bezrefleksyjnie. Mocno taneczny Going To See My Mother przynosił sporo słońca z nutka klimatu lat 50-tych, dzięki wykorzystaniu rock`n`rollowego pianina. Let`s Work Together to kolejna przeróbka - tym razem George`a Harrisona - angażował słuchacza pełnią życia, wokal geckiego frontmana towarzyszył organom w ciekawych harmoniach, a gitara nadała utworowi "pikantnego" brzmienia. Sule Skerry startował nieco bluesowo, ze "śpiewającą" gitarą i ciężkim bębnieniem Joachima Rietenbacha. Mrocznemu Nosferatu nadano odpowiedni klimat z groźnymi melodiami, powtarzalnymi riffami i towarzyszącym temu wszystkiemu krzykom rozpaczy. W kompletnie inne tony uderzał Twelve Months And A Day - numer z lirycznym beatem i raczej przyjazny radiu, z kolei w Icerose najciekawszy był gitarowo-organowy dialog. Płytę kończył I`ll Try, w którym powracały agresywniejsze tony z intensywnym udziałem instrumentów klawiszowych granych oraz odpowiednio cięzkim riffami Hessleina.
[2] nagrano już w roku następnym, ale ten w większości rockowy materiał nie porywał, sprawiając wrażenie zbioru odrzutów z debiutu. W dodatku covery All Right Now Free i Love Like A Man Ten Years After wypadły wręcz żenująco. W tamtym okresie Hesslein, Hecht, Horns i Rietenbach poświęcili się bardziej grającemu symfoniczno-progresywny rock Pink Mice i w tym samym 1971 roku zrealizowali aż dwa albumy: In Action oraz In Synthesized Sound, na których wokalami podzieli się Hesslein i Hess, którzy odpowiadali za reinterpretacjae choćby Bacha i Beethovena. Obok Triumvirat, to właśnie Pink Mice uważany jest za jednego z pionierów symfonicznej muzyki progresywnej w Niemczech.
W 2004 obie płyty Electric Food zostały wydane na jednym CD przez wytwórnię Mason Records. Peter Hessleingrał w Okko Becker (Sitar And Electronics w 1971), Propeller (Let Us Live Together w 1971), David Frank Selection (Blues & Electronics w 1972) i na solowym debiucie Johna Lawtona. Hesslein solowo zrealizował Night Drive w 2020.

Peter Hecht/ Dieter Horns / Joachim Rietenbach (wszyscy ex-Bokaj Retsiem i ex-Hell Preachers Inc.)