Włoska grupa założona w 1993 w Rawennie. Debiut wydała niemiecka wytwórnia Rising Sun Productions. Ten progresywny metal czerpał całymi garściami z Images And Words Dream Theater i Carved In Stone Shadow Gallery - po części muzycy próbowali to naśladownictwo zamaskować solidnym warsztatem instrumentalnym. Giovanni De Luigi spisał się dobrze, ale zbytnio brzmiał niczym klon Charliego Dominici. Najciekawiej wypadł otwieracz The Eyes Of Universe. Po przejściu do włoskiego koncernu Elevate Records, ten sam skład nagrał drugi krążek. Kiedy zespół dawał więcej pola do popisu Liveraniemu, płyta wchodziła w ciekawy prog-metalowy tryb w Always There, Outside, Chinese Box czy Y2K. Resztę wypełniło miałkie balladowe granie w rodzaju Lost In The Past, Just For Today i Star. Zapatrzenie w Dream Theater było wciąż niezwykle mocne, ale momenty mogły się spodobac fanom takich kapel jak Madsword, Time Machine i holenderskiego Lemur Voice.
Na [3] za mikrofonem pojawił się Oliver Hartmann i nieźle wpasował się w progresywno-rock/metalowy klimat Empty Tremor. Ekipa podała wszystko w przystępnej formie pomimo kilku typowo progresywnych popisów. Powszechny patent powtarzania motywu tworzył piorunujące wrażenie. Związek pomiędzy The Alien Inside i The Alien Outside był oczywisty nie tylko ze względu na nazwę, ale i żonglowanie motywem przewodnim. Na szczególną uwagę zasługiwał również kojący nerwy bujający I Found You. W zasadzie całośc mogła podobać się zarówno osobom na co dzień obcującym z metalem, ale też fanom rocka. Po tym osiągnięciu grupa ucichła. Liverani odszedł, skupiając się na Genius i innych projektach pobocznych, po perturbacjach personalnych wrócił Giovanni de Luigi. Na szczęście [4] bronił się dzięki rozbudowanym kompozycjom, przestrzennym klimatem i skondensowanymi gitarowo-klawiszowymi atakami. Do faworytów należały Run, Iridium i spokojniejszy Friends In Progression. Ta muzyka z jednej strony kipiała pomysłami i melodiami, a drugiej nie nużyła i nie było tutaj mowy o przesycie. Produkcja albumu była jednak zbyt klarowna - przy podjętej konwencji przydałby się jakiś niechciany przester. 2 sierpnia 2013 zagrano koncert, by uświetnić 20-lecie powstania grupy. Był to występ akustyczny w rodzinnej Rawennie, który nagrano i wydano jako [5]. Największa gratką były numery z [3] zaśpiewane przez Olivera Hartmanna, jak również cover Dream Theater Another Day.
Daniele Liverani solowo wydał pięć płyt: Viewpoint w 1999 (m.in. na basie Joey Vera z Armored Saint), Daily Trauma w 2004, Eleven Mysteries w 2012, Fantasia w 2014, An Innocent Challenge w 2016 oraz Worlds Apart w 2019. Daniele grał także na klawiszach w prog-metalowych Cosmic (The Cosmic Year w 2008) i Twinspirits (The Music That Will Heal The World w 2007, The Forbidden City w 2009 i Legacy w 2011). Oliver Hartmann do swojego solowego projektu Hartmann zrekrutował Ciccioniego. Dario Ciccioni bębnił w Virtual Mind.

Dario Ciccioni (ex-Genius, ex-Centrica, Empyrios, Twinspirits), Oliver Hartmann (At Vance, ex-Aina)