Japoński zespół przekształcony w 1987 w Osace z Flatbacker. "Ezo" nawiązywało do starej nazwy wyspy Hokkaido. Muzycy wcześniej grali rasowy heavy metal z dudniącymi tempami, dopóki ekipą nie zainteresował się basista Kiss Gene Simmons. On widział w młodych Japończykach egzotyczny towar, na którym można było zrobić kasę. Chłopaki natapirowali grzywy, wbili się w ciuszki i występowali w makijażach. W celu jeszcze większego upodobnienia się do Kiss, muzycy reklamowali się jako reprezentujący poszczególne żywioły: Yamada - wiatr, Shoyo - ogień, Takahashi - ziemię, a Homma - wodę. Obie płyty brzmiały niczym późniejszy Skid Row, kierując się komercyjnie w stronę glam metalu i sleaze. Ezo jednak nigdy nie zdobyło podobnej popularności w USA jak Loudness z kilku powodów. Głos Yamady, wcześniej pasujący nieźle do ostrzejszych brzmień, na tle łagodniejszych aranżacji wypadł chropowato i "zbyt nosowo" pomimo niezłego akcentu angielskiego. Drugim potknięciem był brak ballady - zazwyczaj dwa utwory w tym stylu stanowiły podstawę komercyjnych glam metalowych krążków - choć niektóry numery w rodzaju Fire Fire pretendowały do miana pół-ballady. To co sprawdziło się w Japonii, zza Oceanem po prostu nie wypaliło - konkurencja była za duża. Shoyo Lida serwował niezłe solówki w Back To Zero, Streetwalker, Night Crawler czy Love Junkie, ale w tej muzyce nie było niczego oryginalnego. Rozczarowani muzycy poszli własnymi drogami w 1990.
Masaki Yamada śpiewał później w Loudness, a Hirotsugu Homma bębnił w Loudness, Saber Tiger, Anthem Crush 40 i heavymetalowym Naked Machine (Turn On The Ignition w 2019). Shoyo Lida został wygrał spore pieniądze na loterii, zakupił restaurację i został jej managerem. Sprzedawał m.in. kanapkę nazwaną Ezo Roll.