Amerykańska formacja założona w 1984 Minneapolis. Dwie pierwsze demówki "Demo 1" w 1985 i "Absolute Power" w 1987, jak również dwie EP-ki nie zyskały większego zainteresowania, mimo ciekawej przeróbki Gimme Gimme Shock Treatment Ramones na [2]. Ostatecznie studyjny album wydano (nakładem Reprise Records) w okresie, kiedy zainteresowanie power/speedem znacznie osłabło. Surowe i nieco mroczne granie od początku było naznaczone pewną dawką thrashu i elementów progresywnych, zwłaszcza w sposobach łączenia głównych melodii z wątkami pobocznymi. Krążek wypełniły zróżnicowane utwory - od niemal ascetycznego speedowego Absolute Power do rockowego Nice Dreams, pełnego malowanego emocjami wokalu. Łatwość z jaką muzycy rozgrywali przemyślany materiał była niezwykła na tle wielu siłowo grających zespołów z tamtego okresu. Grę duetu DuBay-Haug należało uznać za finezyjną, a w elementach thrashowych - za porywającą. Return From Fear nasuwał skojarzenia z numerami Heathen z Victims Of Deception. Sztandarowym utworem był Test The Steel (Powermad) - wykalkulowany mix power, speed i thrash metalu, zagrany z neurochirurgiczną precyzją. Z kolei Plastic Town ujawniał ciągoty do niemal progresywnych zmian tempa, a B.N.R. wytwarzał specyficzny klimat w pierwszej części, by następnie zmrozić go surowym riffowaniem. Powermad potrafił grać drapieżnie i bezwzględnie jak w Failsafe, a także zupełnie nieprzewidywalnie jak w Brainstorms, z rytmem pokręconym i nieprzystępnym. Wysoki poziom zaprezentowała sekcja rytmiczna, którą wspomagał gościnnie młody bębniarz John Macaluso. Głos Joela DuBay`a wypadł perfekcyjnie - zarówno w wysokich ekstatycznych zaśpiewach, jak i śpiewie na granicy krzyku. Ta kapela miała szansę stać się jednym z liderów power/speedu w USA, tak się jednak nie stało. Przyczyniło się do tego przyklejenie pewnej łatki po umieszczeniu utworu Slaughterhouse w filmie "Dzikość Serca" Davida Lyncha w 1990. Wkrótce kwartet rozpadł się, a jedynym przejawem późniejszej aktywności było zamieszczenie pięciu kawałków z [1] na splicie Combat Boot Camp z 1999 (z Have Mercy i Napalm), wydanym przez Century Media. W październiku 2015 znikąd i bez żadnej promocji wydano [4], nagrany niemal w oryginalnym składzie.
Dirk Verbeuren bębnił w black/deathowym Abyssal Vortex (EP-ka Derelicts Of Perdition w 2015), progresywno-deathmetalowym Pulse Of Nebulae (Pulse Of Nebulae w 2016), melodyjno-deathmetalowym Hespera (EP-ka In Absence w 2018), blackmetalowym Vetur (Naetur w 2018 i Vist w 2020), deathmetalowym Geoda (Here And Now w 2019), progresywno-groovemetalowym Tronos (Celestial Mechanics w 2019), deathowo-grindcore'owym Brave The Cold (Brave The Cold w 2020), thrash/black/deathmetalowym Cadaver (EP-ka D.G.A.F. w 2020, Edder & Bile też w 2020 i The Age Of The Offended w 2023), deathowo-grindcore'owym Kill Division (Peace Through Tyranny w 2022 i EP-ka Thoughts And Prayers w 2023), progresywno-groove/thrashowym Ninémia (Weapons Of Math Destruction w 2024), heavymetalowym Savage Lands (Army Of The Trees w 2025) oraz Megadeth.

Dirk Verbeuren (ex-Scarve, ex-Artsonic, ex-Headline, ex-7th Circle, ex-Lyzanxia, ex-Mortuary, ex-Phazm, ex-Aborted, Soilwork,
ex-Phaze I, ex-Warrel Dane, ex-Anatomy Of I, ex-Bent Sea, ex-Jeff Loomis, ex-Solium Fatalis, The Project Hate MCMXCIX, Taliandörögd)