Szwedzki zespół powstał w 1986 w Sztokholmie. Jego początki sięgają dnia, kiedy Ronnie Johansson spotkał w 1985 w Los Angeles wokalistkę Jeni Foster. Razem postanowili wrócić do Szwecji i założyć grupę - zresztą basista musiał złożyć wniosek o przedłużenie mu wizy w USA. Po dołączeniu Tjernberga, znacznie przeciągnęły się poszukiwania perkusisty. W celu zrekrutowania właściwego bębniarza, troje muzyków powróciło do Stanów, gdzie znaleźli Keitza i drugiego gitarzystę (pochodzącego z Finlandii). Jedyny album nie odniósł sukcesu, a videoklip do żywiołowego Trouble In Paradise nie przebił się do szerszej świadomości fanów AOR/hard rocka. Głównym atutem tej melodyjnej muzyki był głos uroczej blondynki Jeni Foster, który miał w sobie posmak zadymionego bluesowego baru. Robił wrażenie również sposób w jaki wokalistka przebijała się przez obie gitary, skupiając na sobie główną uwagę. Reszta pierwszej połowy płyty popadała jednak w przeciętność, dryfując zbyt mocno w kierunku AOR z wpływami glam metalu (South St.Kids, No Reason To Cry). Bardziej ogniste numery pojawiały się dopiero potem, w rodzaju Scream & Shout czy Too Much Too Soon. Rolę obowiązkowej ballady spełniał akceptowalny Baby Blue, z narastającym tempem w refrenie. Krążek nie był zły, ale większości materiału wypadła schematycznie i mało zapamiętywalnie. Princess Pang ze swoimi kapeluszami i ekstrawaganckimi strojami przybrali pozę wiecznie podróżujących rock`n`rollowców ze Wschodniego Wybrzeża, ale te kompozycje po prostu przelatywały, zamiast kipieć nowojorską nonszalancją wielkomiejskich slamsów. Coś dla fanów Femme Fatale, Vixen i Lity Ford.
Jay Lewis wydał solowo dwie płyty rockowe: Manhattan Files w 2007 i Beat The Elite w 2009. Ronnie Johansson grał w Stockholm Showdown (Last Call To Paradise w 2002). Brian Keitz zmarł 1 grudnia 2010 w wieku 47 lat.

Jukka Homi (Sarcofagus, ex-Oz)