Amerykańska grupa powstała w 1985 w Waukegan (Illinois), jedna z najsłynniejszych ekip grających chrześcijański heavy metal. Debiut zyskał szybko popularność wśród fanów "white metalu", pomimi kiepskiej produkcji, prymitywnej okładki i niestosownej ballady (klawiszowa podstawa You're Mine nie korelowała z gitarowym charakterem albumu). Sukces stanowił przede wszystkim owoc współpracy utalentowanego wokalisty Scotta Wenzela (wzorującego się na zachrypniętej manierze Stephena Pearcy'ego z Ratt) z młodym wirtuozem gitary Rexem Carrollem (zdobywcy licznych nagród Guitar Hero magazynu "Heaven' Metal"). Na samym początku płyty kroczył Who Will You Follow? - dość melodyjny numer hard'n'heavymetalow, rozpoczynający się od potoku gitarowych solówek i prowadzący do prostego refrenu ("Szatan jest ojcem kłamstwa, podążaj za nim, na pewno umrzesz" i "Za kim pójdziesz: Szatanem czy autorem życia?"). Enough Is Enough szybko stał się klasykiem zespołu, a za zaskakująco niskie tony odpowiadał główne basista Jon Sproule. Rex grał tutaj niczym młody Vivian Campbell z Dio. Kwartet ujawnił tutaj swoje cięższe oblicze, znacznie wykraczające poza granice ówczesnego hair/glam metalu. Charakter metalowego hymnu nadano He Is The Rock, z mnogością rozkwitającej energii oraz z niezwykle wyrazistym gitarowym riffem ("Spędzam czas z kumplami do wpół do czwartej, ale kto tu kogo oszukuje, zapominamy o synu bożym" i "On jest skałą na której stoję". Mniej udany Lookin' For A Reason (mieszanka stylistyczna Stryper i Fifth Angel) rozpoczynał się kaskadą perkusji, po której następowała lawina melodyjnych harmonii gitarowych, ale to wszystko rozmywało się gdzieś i traciło swój zapał. W No Way I'm Goin' Down od początku dominował Rex Carroll, podczas kiedy dudniący bas wzmacniał asertywne zwrotki. W pewnym momencie dynamika kawałka momentalnie zwalniała, by za chwilę zabrzmieć bluesowym fragmentem, po czym ustąpić miejsca metalowej gitarze rytmicznej ("Myślałeś, że nigdy nie zmądrzeję? Nic dziwnego, że nazywają cię Ojcem Kłamstw - nie ma mowy, żebym poszedł na dno"). Reszta albumu prezentowała się słabiej. Seein' Is Believin' był zbyt prostym utworem hard rockowym jak na tą ekipę i vivianowa solówka nie była w stanie wznieść ten kawałek na wyższe poziomy. Wydawało się, iż dokkenowy All I Need nabierał odpowiedniego pędu dzięki potężnym zwrotkom, ale refren był mizerny, z wielowarstwowymi wokalami wspierającymi. Nagasake to instrumentalny pospis Carrolla na wzór Eruption Van Halen, a ostatnim rozdziałem był Signs Of The End, odegrany w zdecydowanie heavymetalowych tonach, z dodaną szczyptą mroku ("Ludzkość nie słucha i płaci za to, wieści o wojnie krążą bez końca, czyż nie widzisz, że koniec jest bliski?". Główny riff przywodzi na myśl Two Minutes To Midnight Iron Maiden. Grupie udało się stworzyć na debiucie co najmniej trzy klasyki. Warto podkreślić, że płyta została w 2005 nagrana ponownie jako [9] z bonusami w postaci Love On The Lone oraz instrumentalnego Re-Animate. Whitecross momentalnie wdarł się do serc i umysłów maniaków christian metalu, po części również dzięki nachalnym tekstom.
Idąc za ciosem, grupa rok później wydała [2], na który trafiło kilka numerów znacznie cięższych niż na poprzedniku. Momentami zapadającymi najbardziej w pamięć były When The Walls Tumble Down, Take To The Limit i Because Of Jesus. Instrumentalny The Hammer And The Nail zbytnio przypominał Nagasake. Generalnie Whitecross starał się stworzyć bardziej surowy materiał, choć nie można zapominać o balladzie Walk With Me, która oddawała słuchacza Bogu, lecz znów taki romantyczny utwór wydawał się nie na miejscu. Kolejne płyty z Rexem stały na równym poziomie, ale po jego odejściu w 1993, grupa staczała się po równi pochyłej, przy okazji inkorporując elementy muzyki alternatywnej.
Dyskografię uzupełniają składanki typu "best of" By Demand z 1995 oraz One More Encore z 1998 (nowy utwór It´s Already Done).

Dalsze losy muzyków Whitecross:

• Scott Wenzel nagrał dwie AOR-owe płyty solowe: Heart Like Thunder w 1993 i Film At Eleven w 1995
  
• Rex Carroll - hard rockowy King James (King James w 1994, The Fall w 1997 i Maximus w 2014), blues-rockowy The Rex Carroll Band (That Was Then, This Is Now w 2010) oraz hardrockowy Whitecross And Guardian (EP-ka Revival w 2017)
  
• Rick Armstrong - hardrockowy Lovewar (Soak Your Brain w 1993)
  
• Michael Feighan - King James, Whitecross And Guardian oraz solowa płyta rockowa Someone Prayed w 2021
  
• Barry Graul - chrześcijańsko/AOR-owy White Heart (Redemption w 1997)
  
• Tracy Ferrie - Michael Sweet, Stryper i hard rockowy The Roads (Simple Man w 2022)
  

Rex Carroll (ex-Fierce Heart), Barry Graul (ex-Halo), Tracy Ferrie / Quinton Gibson (obaj ex-Seraiah), Benny Ramos (ex-King James)