Duński projekt powstały w 2009 z inicjatywy Torbena Enevoldsena, znanego zarówno fanom prog-metalu, sympatykom gitarowych albumów instrumentalnych (działalność solowa), jak i zwolennikom hard rocka (Decoy, Fatal Force). W Acacia Avenue Torben podążył wzorem Brazen Abbot i zamiast jednego wokalisty na stałe, zaprosił do nagrań czterech różnych. Zakotwiczyli tutaj zatem Tony Mills (TNT i Shy), Geir Rönning (Radioactive i Prisoner), Lars Säflund (Work Of Art) oraz Torben Lysholm (Pangea i Mysterell). W sferze instrumentalnej nawet mało wprawne ucho wychwytywało unikalny styl zarówno riffowania, jak i zagrywek solowych Torbena. Zresztą dla fanów zespołów Enevoldsena z muzyką i brzmieniem nie było problemów. Muzyka zawarta na albumie była może stylistycznie spójna, jednak klimatycznie rozrzucona od purpurowego heavy-rocka podszytego większą ilością Hammondów do przesłodzonego AOR. Znalazły się tu utwory naprawdę porywające, ale także miałkie i groteskowo lukrowane. Za charakter poszczególnych numerów odpowiedzialni byli przede wszystkim wokaliści. Enevoldsen nigdy w zasadzie nie był jakimś znakomitym twórcą, lecz w Acacia Avenue - odbiegającym od bardziej ciężkiego i neoklasycznego repertuaru - udało mu się nagrać niezły album. Bardzo dobre były oba utwory w wykonaniu Lysholma (Can't Make You Stay i Just Wanna Be With You), odegrane nieco pod Radiocative i Deacon Street. Chopięcy głos Safsunda zabrzmiał dość dziwnie w An Illusion, ale sama piosenka była chwytliwa dzięki swej prostocie. Tony Mills to przede gwiazda otwierającego Don't Call Me Tonight, który świadomym przedawnionym klimatem przypominał krążki Shy. Równie dobry, choć odmienny stylistycznie, był Wait No More. Rönning najlepiej wypadł w kończącym całość Digging, mocno nasuwający skojarzenia z melodyjnymi numerami duetu Ten Sharp. Enevoldsen sam zaśpiewał w dwóch kawałkach: Jamie's In Love oraz Let Go. Tylko w tym pierwszym melodia mogła się naprawdę podobać, gdyż druga kompozycja była jedynie nieciekawym wypełniaczem. Wart wspomnienia był jeszcze udany instrumentalny Mad Antenna, w którym Torben jakby reklamował swoje inne albumy, gdzie takiego grania było więcej. Na [2] za mikrofonem stawali: Rob Moratti, Steve Newman, Albin Ljungqvist, Mikael Roupé, Peter Sundell, Nicklas Sonne i ponownie Torben Lysholm.

Dalsze losy muzyków Acacia Avenue:

• Torben Enevoldsen - Decoy (Call Of The Wild w 2007 i Without Warning w 2022), Fate, Rob Moratti (2015-2020) oraz AOR/progresywno-rockowy Pinnacle Point (2017-2020). Torben solowo nagrał: Guitarisma w 1998, Heavy Persuasion w 2000, Flying Solo w 2005, Above And Beyond w 2013, 5.1 w 2019, Transition w 2022 i Seven w 2025
  
• Thomas Heintzelmann - Section A
  
• Dennis Hansen - Section A i Decoy
  

Torben Enevoldsen (Section A, Fatal Force), Carsten Neumann (Savage Affair), Dennis Hansen (ex-Fatal Force)