Argentyński zespół założony w 2001 w Buenos Aires przez wokalistę Rata Blanca. Pierwszy album ukazał się jednocześnie w Argentynie (NEMS Enterprises), Brazylii (Hellion Records) i Rosji. Początkowy skład miał charakter międzynarodowy, w studio pojawił się również Jens Johansson (klawiszowiec Stratovarius). Płytę nagrana częściowo w Argentynie, częściowo w Finlandii, a ostateczna obróbka materiału miała miejsce w Finnvox Studio w Helsinkach pod okiem Miki Jussili. Krążek był wyrazem różnych muzycznych zainteresowań wokalisty i pod względem stylistycznym nie był jednolity. Melodyjny powermetal - stanowiący wypadkową stylów latino i fińskiego - reprezentowały bardzo dobry Amo De La Oscuridad z lekkim akcentem neoklasycznym w refrenie oraz La Gran Vvictoria ze świetną grą Skandynawów. Gustowne partie gitar akustycznych były prawdziwą ozdobą Verte Sonreir - utworu łagodnie romantycznego, choć bez większej siły przebicia. Nadmierną pastelowość porzucono w ciekawym mixie ballady i melodyjnego heavy-rocka Recuerdo En La Piel, gdzie na gitarze akustycznej zagrał Emppu Vuorinen z Nightwish. Takiego grania na granicy zmetalizowanego rocka było tu więcej, w tym Lenguas De Fuego, gdzie w duecie z Adriánem zaśpiewała Nayla Scalia (która po kilku latach pojawiła się także w chórkach Rata Blanca) oraz w Dueno De Un Sueno, choć ten kawałek był mało wyrazisty i miał niezbyt atrakcyjny przesłodzony refren. Trafił się na szczęście prawdziwy killer w postaci Trae Tu Amor - zagrany w umiarkowanym tempie i bez kłaniania się stricte rockowej publiczności. Jakim charyzmatycznym wokalistą był Barilai ukazywał pełen elegancji w stylu AOR Y Las Sombras Quedaran Atrás - numer przestrzenny, z wieloma ozdobnikami, w którym sporo swobody dostali instrumentaliści (w tym pianino i smyczki). Znakomity Destructor szarzował na wzór szwedzkiego neoklasycznego powermetalu, z gościnnym udziałem Waltera Giardino z Rata Blanca. To granie pomiędzy Malmsteenem a Stormwind utrzymano w szybkim Principio Y Fin z rozległymi wokalami lidera oraz wspaniałymi dialogami gitarowo-klawiszowymi (ponownie gościnnie Jens Johansson). Na album trafiła również zadziwiająca wersja Stargazer Rainbow z tekstem hiszpańskim i poważenie się na zrobienie akurat coveru z takiego ultra klasyka wymagało sporo odwagi. Nigdy nic oryginałowi nie dorówna, lecz argentyńsko-skandynawska ekipa wyszła z tego obronną ręką, traktując oryginał z dużym szacunkiem.
Późniejsze dokonania Barilari były mniej interesujące. Adrián dał na nich upust swoim zainteresowaniom hard rockiem, a nawet rockiem alternatywnym i częściowo odszedł od grania metalu. [2] i [8] były hiszpańskojęzycznymi zbiorami przeróbek, m.in. Queen, Mr.Big, Aerosmith czy Bryana Adamsa.

Dalsze losy muzyków Barilari:

• Adrián Barilari zaśpiewał też w czterech kawałkach na debiucie Azeroth (Azeroth w 2000)
  
• Daniel Telis - heavymetalowy Daniel Telis Project (Daniel Telis w 1995, Daniel Telis Project w 2001, Angkor w 2006), The New Sound w 2009 i Five w 2016) oraz heavymetalowy KZ4! (Cadenas w 2013). Gitarzysta zmarł 1 października 2018 w wieku 57 lat na nowotwór krwi
  
• Jukka Nevalainen - hard'n'heavymetalowy Sethian (Into The Silence w 2003)
  
• Danilo Moschen - Rata Blanca
  
• Fernando Scarcella - symfoniczno-powermetalowy Fin De Una Era (EP-ka A World Of Lies w 2024)
  
• Julián Barrett - groove-metalowy Asspera
  
• Gabriel Barrett - Asspera
  
• Nicolás Polo - Asspera
  

Adrián Barilari (Rata Blanca, ex-Allianza), Daniel Telis (ex-El Reloj, ex-Mordaz, ex-Kamikaze), Sami Vänskä / Jukka Nevalainen (obaj Nightwish),
Danilo Moschen (ex-Beto Vazquez Infinity), Fernando Scarcella (ex-Logos, Rata Blanca), Julián Barrett (Lörihen), Gabriel Barrett (ex-Sauron, ex-Magnos),
Nicolás Polo (Dream Master), Guillermo De Medio (Ariadna Project, Cinnamun Beloved), Alejandro Graf (Jezabel)