Amerykańska grupa powstała w listopadzie 1981 w Oregon (Portland) jako Movie Star. Po roku muzycy zmienili nazwę na Black 'N Blue, a wraz z nią przyszedł skórzany image młodych buntowników. Kiedy Brian Slagel usłyszał ich utwór Chains Around Heaven, postanowił umieścić go jako pierwszy na kompilacji "Metal Massacre" (obok nagrań m.in. Malice, Cirith Ungol i Metalliki). Następnie przyszła nagrana w 1982 taśma demo pod okiem dwóch cenionych producentów Dietera Dierksa oraz Michaele Wegenera. Te znajomości niemal z miejsca zapewniły - tuż po przeniesieniu się muzyków do Los Angeles w 1983 - kontrakt z wytwórnią Geffen. Wydany dla niej debiut ukazywał formację w udanym przebojowym repertuarze - zaskakująco mało amerykańskim i najbardziej przypominającym dokonania Scorpions. Pojawiły się także spore wpływy Def Leppard z Pyromanii. Zwracały uwagę wybitnie infantylne teksty pierwszych pięciu kawałków, o czym świadczył już refren otwierającego The Strong Will Rock. Uwagęzwracały gitarowe popisy Tommy`ego Thayera (właśc. Thomas Cunningham Thayer, ur. 7 listopada 1960). Po nieco nudnawej pierwszej części winyla (na której znalazł się kompletnie przeceniany Hold On To 18), materiał stawał się ożywczy i bardziej atrakcyjny. Dynamiczna przeróbka Sweet Action emanowała energią tak wyczekiwaną od początku i ten dobry hair metalowy kierunek kontynuowano na Show Me The Night oraz (najlepszym na płycie i ukazującym wpływy bliższe klasycznemu heavy metalowi) I`m The King. Znany juz sporej rzeszy fanów Chains Around Heaven kończył krążek mocnym akcentem, ale był to nieco spóźniony finisz. Wyglądający niczym Dee Snider wokalista Jaime St.James śpiewał podobnie do Kevina DuBrowa. Pomimo swoich wad, pozycja mogła podejść fanom Rough Cutt, Quiet Riot i Kiss.
Ponieważ ten hair metal nie odniósł spodziewanego sukcesu, na kolejnych płytach Black 'N Blue zwrócili się ku kalifornijskiemu glam metalowi spod znaku Ratt i Mötley Crüe. Teksty na znacznie łagodniejszym [2] cierpiały na powtarzalność i brak oryginalności, ale stanowiły mały krok naprzód w porównaniu do głupawych fraz z debiutu. Do dotychczasowych banalnych aranżacji dorzucono kiepskie syntezatorowe melodie (Nature Of The Beach, Stop The Lightning, Miss Mystery), pogłębiające ogólne wrażenie odejścia od mocniejszego grania. Irytowało przeświadczenie, że ten zespół był w stanie zagrać lepiej i do czegoś dojść, podczas gdy muzycy zwyczajnie trwonili swoje talenty na podlizywanie się radiowym listom przebojów. Przypominały o tym boleśnie kompozycje ze strony B: Swing Time, Bombastic Plastic oraz sleazowo-bluesowy Two Wrongs (Don`t Make It Love). Jak miała pokazać przyszłość, gdyby formacja potrafiła stworzyć więcej drapieżnych rockerów, nie poszłaby tak łatwo w zapomnienie. Single nie wspięły się wysoko w rankingach i niewiele dało umieszczenie Nature Of The Beach na ścieżce dźwiekowej do filmu "Vision Quest" (polskie tłumaczenie: "Zwariowałem Dla Ciebie").
W 1986 grupą zainteresował się basista Kiss Gene Simmons, który wyprodukował dwa kolejne krążki formacji. [3] prezentował bardziej rockowe podejście do sprawy, ale z całego materiału jedynie Kiss Of Death mógł spowodować szybsze bicie serca. Sam Simmons spisał się poprawnie za konsoletą, później zresztą podebrał zagrywkę z Nasty Nasty i użył jej w Domino Kiss (perkusista tego zespołu Peter Criss gościnnie zaśpiewał w Best In The West). Kres cierpliwości słuchacza następował przy wstydliwym Do What You Wanna Do, a ostateczną gilotynę milczenia ostatecznie spuszczał żałosny I`ll Be There For You. Niemal identycznym poziomem artstycznym cechował się [4], brzmiący niczym Def Leppard dla ubogich (Rock On). Ten komercyjny pop/hard rock nie miał żadnych mocnych punktów, a numery w rodzaju Sight For Sore Eyes czy Suspicious nie mogły porwać nikogo.
Nie osiągnąwszy sukcesu komercyjnego, Black 'N Blue rozpadł się w 1990. Jaime St.James śpiewał potem w Freight Train Jane (Hallucination w 1994), St.James (Americanman w 2001) oraz Warrant. Tommy Thayer został tour managerem Kiss, a w 2002 oficjalnie zastąpił w tym zespole Ace`a Frehley`a. W 1997 oryginalny skład Black 'N Blue wystąpił na żywo podczas halloweenowej nocy, a zapis tego koncertu trafił na [5]. W 2001 ukazała się składanka "The Ultimate Collection", a następnie podejrzanej jakości kompilacja "The Demos Remastered: Anthology 1". W końcu w 2003 doszło do reaktywacji - Thayera (zagrał tylko w tytułowym Hell Yeah!, odegranym w duchu AC/DC) zastąpił gitarzysta Shawn Sonnenschein. Elementy Warrant wciśnięto w Candy i Angry Drunk Son Of A Bitch, reszta nie wykraczała ponad przeciętność. Zgodnie z oczekiwaniami, album przepadł. Grupa powróciła w przyszłości z okazji kilku koncertów, m.in. wystąpiła z Thayerem w rodzimym Oregonie 8 grudnia 2007 - zyski z tego wieczoru poszły na leczenie Kenny`ego Nordone`a (przyjaciela zmagającego się z nowotworem). 9 października kwintet dostąpił zaszczytu uhonorowania w Oregon Music Hall of Fame. W 2013 zagrano kilka koncertów z nowym gitarzystą Brandonem Cookiem (zmienił Jeffa Warnera).
Pete Holmes grał w Monster, Black Symphony i zreaktywowanym Malice.

Jaime St.James (ex-Kevin Wet)