Angielska grupa powstała w 1986 w Birmingham - kuźni ciężkich brytyjskich brzmień. Nazwę zaczerpnięto z fragmentu utworu In The Flat Field Bauhaus. Kwintet zadebiutował dwiema demówkami w 1987: "Product Of Disgust" i "We Need Therapy". Na pierwsze dwa krążki złożył się niewyszukany thrash/death - korzystający z dokonań z jednej strony Nuclear Assault, Virus i Annihilated, a z drugiej Benediction, Bolt Thrower czy Obituary. W to wszystko wrzucono motywy szwajcarskiego Celtic Frost. Pomimo tych wielu inspiracji, muzyka cierpiała na jednostajność materiału. Grupa zapewne zdała sobie sprawę z tego mankamentu i na [3] zaprezentowała rasowy thrash. Mocniejsze i surowsze brzmieniu niewiele pomogło kapeli - z płyty wciąż biła monotonia polegająca na uporczywym powtarzaniu zagrywek gitarowych. Warto wspomnieć, że w Smash It Up gościnnie zaśpiewał Blaze Bayley (wokalista Wolfsbane). [4] stanowił w pewnym stopniu odpowiedź na "post-czarno metallikowe" albumy zza Oceanu i zawierał muzykę bardziej melodyjną i jednocześnie zróżnicowaną. Nastąpiło odejście od monolitycznych kompozycji na rzecz bardziej heavymetalowych refrenów i lekko skomplikowanych aranżacji. Solówki duetu Warburton-Fellows stały się ostrzejsze i bardziej czytelne, a sekcja rytmiczna grała z większą inwencją. Wzmocnione zostało także brzmienie na wzór Low Testament. Simon Forrest wreszcie zaprezentował szerszą niż poprzednio gamę środków wyrazu. Wspomagała go spora liczba zaproszonych gości, w tym zaprzyjaźnieni muzycy Napalm Death - Mark `Barney` Greenway (Never Again) oraz Shane Embury (Too Drunk To Funk). Jednocześnie na albumie znalazł się cover punkowego Discharge Never Again, jak również klasycznie heavymetalowy Living After Midnight (z udziałem Andy`ego Pike`a z Marshall Law). Ten nowy styl oparto o specyficzną motorykę - zawarto kawałki mogące z powodzeniem znaleźć się na poprzednich płytach (World Machine, Haunted Eyes), jak i odmienne (The Raft Of Medusa, przeróbka Judas Priest Living After Midnight). Najlepszym momentem wydawał się Splintered Wings, w którym nieprawdopodobna siła i konsekwencja riffów łączyła się z atrakcyjną melodią. Mimo, że płyta zebrała pozytywne opinie, moda na thrash w Wielkiej Brytanii zaczęła przemijać i zespół niebawem uległ rozwiązaniu.
Frank Healey grał potem w Benediction i Memoriam.

Frank Healey/Andy Baker (obaj ex-Sacrilege); Kevin Frost (ex-Metal Messiah)