Szwedzki zespół powstały w 1978 w Göteborgu. We wczesnym okresie działalności (single Self Made Suicide / Sister Syne w 1979 i The Devil's Eye / Comprende w 1980) w grupie grał Dave Dufort (znany m.in. z Angel Witch czy Tytan). O EF Band świat pierwszy raz usłyszał w 1980, kiedy ekipie udało się zarejestrować kawałek Fighting For Rock`n`Roll na składankę "Metal For Muthas". Jednak debiut był słabiutki - godny uwagi był w zasadzie tylko otwierający tytułowy Last Laugh Is On You, w którym pojawiały się inspiracje Black Sabbath w konstrukcjach riffów i sposobie śpiewania Pära Ericssona. Zupełnie niepotrzebnie za to posłużono się rock`n`rollowymi inspiracjami w Kids i Fight For Your Life. Ballada Anything For You zaczynała się mało atrakcyjnie, ale potem przechodziła w bluesowy motyw przewodni, nieco jednak zepsuty w chórkach. Płyta była tak głęboko osadzona w tradycji brytyjskiej, że krytycy początkowo sadzili, iż EF Band pochodzi z Wysp. Mimo, że wydawnictwo stanowiło przykład stopniowej ekspansji NWOBHM na sąsiednie kraje, po latach krążek nie potrafił się obronić.
Wkrótce zespół rozrósł się do kwartetu - muzycy zdali sobie sprawę z nie najlepszych linii wokalnych na pierwszym albumie. Średnio-wysoki głos holenderskiego frontmana Johna Ridge`a na tle ostrych wypadł dobrze na [2], choć trudno było go uważać za wybitnego śpiewaka. Płytę i tym razem otwierał archetypowy numer w stylu NWOBHM Love Is A Game, pierwotnie zaprezentowany przez kapelę Girl. Child Of Innocence wyraźnie sięgał korzeniami do brytyjskiego rocka lat 70-tych z pewnymi echami Budgie. Sail Away to delikatny numer odległy od metalowej stylistyki i nostalgicznie spoglądający w lata 60-te. Big Talker wyrastał z korzeni zeppelinowych, a mroczny i psychodeliczny Through The Enemy Line przywodził w sposobie wykorzystania gitary Black Velvet Stalion wspomniane walijskie Budgie. Bolączką płyty okazał się problem braku własnej tożsamości - usiłując kopiować dokonania najlepszych, EF Band nie mieli ani dosyć doświadczenia, ani umiejętności, aby móc się z nimi równać. Pozostawali wciąż w fazie poszukiwań i eksperymentów, a tymczasem wiele kapel z Wielkiej Brytanii miało już swój wykrystalizowany i rozpoznawalny styl. Solidne wykonanie i lepsza niż poprzednio produkcja nie spowodowały, że płyta stała się szerzej znana. W Szwecji wciąż postrzegano zespół jako obiecujący, ale tylko imitujący innych.
Po zreformowaniu składu i dojściu LaRoque oraz Marsdena, grupa podpisała kontrakt z Mausoleum Records. Wpływ nowych członków na zaproponowany materiał był niewielki, zresztą żaden z nich nie wiązał z EF Band większych nadziei na przyszłość. Dwie gitary, więcej mocy i klasycznego metalu w tradycyjnej postaci nie wpłynęły na wzrost popularności formacji. Mimo znakomitych solówek, numery takie jak Gimme Just A Little Rock`n`Roll czy One Night Stand wypadły w sposób oklepany, dodatkowo mocno ukierunkowany na amerykańskiego odbiorcę. W ostrzejszych momentach (Out Of The Dark) efekt łagodzono ugrzecznionymi refrenami. Jakiś przebłysk melodyjnej zadziorności występował w Big Shot, a godnym pożegnaniem był Toll Of The Bell - w tym numerze o epickim wyrazie i podniosłej melodii muzycy udowodnili swój potencjał, został on jednak źle ukierunkowany. Oprócz śpiewu Marsdena należało wyróżnić niebanalną grę LaRocque, który jednak w ramach przyjętej stosunkowo prostej konwencji nie mógł w pełni się rozwinąć. Krążek nie był w stanie konkurować z innymi na ówczesnym rynku. Niezadowoloeni z wyników sprzedaży szefowie Mausoleum nie przedłużyli kontraktu i EF Band po kilku średnio udanych trasach promocyjnych zakończył działalność po odejściu Andersa Allhage do zespołu Kinga Diamonda, w którym przyjął pseudonim Andy LaRocque.
Bengt Fischer zmarł 5 kwietnia 2001 w wieku 49 lat, a John Ridge 4 marca 2003 (w wieku 50 lat) - obaj na raka.

Pär Ericson (ex-Epizootic), Roger Marsden (ex-Deep Machine, Angel Witch)