Amerykański wokalista, urodzony 12 kwietnia 1954 w South Bend (Indiana) jako Mark Edward Free. W wieku 21 lat Free przeprowadził się do Las Vegas, a w 1979 przeniósł się do Los Angeles. Tam poznał w 1983 Carmine`a Appice`a, z którym założył King Kobra (dwie płyty w latach 1985-1986). Mark odszedł w listopadzie, aby realizować swoje inne muzyczne zainteresowania. Już 1987 Free z trzema innymi muzykami powołał do życia AOR-owy Signal (jeden album w 1989). Wokalista w 1990 współtworzył Unruly Child i w barwach wytwórni Atlantic/Interscope Records ukazał się debiut tej ekipy w 1992. Wokalista nie zwalniał tempa w 1993, dorzucając do swojej dyskografii utwór (To Be) The Best Of The Best do filmu akcji "Najlepsi Z Najlepszych 2". Następnie przystąpił do realizacji własnego solowego debiutu, który ukazał się dla niezależnej brytyjskiej wytwórni Now & Then Records. Większość materiału stworzył rodzinny duet Randallów: Judithe (matka) i Robin (córka). Mark poznał je, kiedy pracował jako kierowca w firmie kurierskiej w Los Angeles. Z początku były to tylko demówki z zaprogramowaną perkusją, które dopiero dopieszczono w studio nagraniowym. Był to jeden z najlepszych AOR-owych krążków lat 90-tych, choć z pewnością spóźnionym o dobre kilka lat. Płytę otwierała przeróbka FM Someday You`ll Come Running, nagranego również przez Airkraft. Był to materiał łagodny i radiowy, ale głos Marka stanowił prawdziwe złoto. Pomimo faktu, że w studio pojawiło się aż dziewięciu gitarzystów (Paul Lewolt / Terence Elliot / Tim Godwin / Pierre Gauthier / Tony Sciuto / Troy Dexter / Dirk Price / Danny Jacob / Jonny Bloch), pięciu klawiszowców (Tomie Reeves / Ron Wasserman / Claude Gaudette / Steve Hopkins / Paul Markovich) i siedmiu basistów (Tomie Reeves / Ron Wasserman / Sylan Boulduc / Paul Lewolt / Steve Hopkins / Joel Hamilton / Erik Scott) - powstało dzieło niezwykle spójne i jednolite, nie tylko stylistycznie, ale także i wykonawczo. Fani AOR z pewnością docenili kunszt takich numerów jak Stranger Amoung Us, The Last Time, Hard Heart To Break czy State Of Love. Ten sukces wynikał po części z niepowtarzalnych faktur niezwykle chwytliwych refrenów, ale głównie czerpał z niezrównanego i godnego pozazdroszczenia ciepłego głosu Marka, który po raz kolejny okazał się wspaniałym interpretatorem emocji, w zależności od kontekstu angażując słuchacza na różnych poziomach i zmieniając nastrój kompozycji. Utwory co prawda nie były autorstwa Marka, ale idealnie pasowały do jego ekspresyjnej tonacji, która ucieleśniała snute historie o złamanym sercu i niespełnionej miłości. Dla fanów Signal z pewnością przeznaczony był High Life, a w Never Be A Next Time z fortepianowym wstępem zaśpiewała Diana DeWitt. Zresztą wszyscy zaproszeni goście okazali się mistrzami interpretacji utworów w ich przekonującym poszukiwaniu melodii i atmosfery, co pozwoliło Free w pełni wyrazić swoją duszę w tych jedenastu utworach. Na uwagę zasługiwał też dość unikatowy cover Agnetha Fältskog (ex-ABBA) The Last Time. W 1998 ukazała się dwupłytowa wersja albumu, a na drugi CD trafiły fragmenty występu na żywo z Manchesterze podczas festiwalu "The Gods Of AOR” w październiku 1993.
Mark Free podobno całe życie cierpiał na dysforię płciową, w tamtych czasach definiowane jako zaburzenie odczuwane przez osobę z powodu niedopasowania jej tożsamości płciowej do płci przypisanej w chwili urodzenia (dopiero w 2013 zmieniono "zaburzenie" na "cierpienie". W listopadzie 1993 wokalista ujawnił się światu jako Marcie Michelle Free. Podczas gdy nieraz podczas dysforii terapia może obejmować konsultacje psychologiczne lub psychoterapię, Mark zdecydował się na ekstremalną opcję i operacyjnie "zmienił płeć" w 1995. W wywiadach twierdził, że "gdyby kontynuował swoje życie jako Mark to na pewno by umarł" oraz że "dosłownie musiał wybrać między życiem a śmiercią". Na koncertach zaczął występować w kobiecym makijażu i peruce - z tego powodu wiele środowisk atakowało frontmana , starając umniejszyć jego zdolności artystyczne. Po "ujawnieniu się" przy muzyku pozostało podobno niewielu przyjaciół. Opuściła go żona Laurie Richardson, nie chcąca mieć z Marcie nic wspólnego (małżeństwo przetrwało zaledwie dwa lata 1989-1991). Tymczasem w obozie Unruly Child nie działo się za dobrze. Po utracie kontraktu płytowego z Atlantic/Interscope, ekipa reaktywowała się pod szyldem Twelve Pound Sledge i stworzyła zestaw kawałków z nadzieją na ponowne podpisanie kontraktu z inną amerykańską wytwórnią. Do tego jednak nigdy nie doszło, choć utwory z tych sesji zostały wydane później w 1995 jako [2] (niezależne wytwórnie w Niemczech i Japonii), już jako Marcie Free. Był to album w pełni hard rockowy, prezentując tak żarliwe killery jak Talk To Myself, High And Dry czy Tormented. Pod koniec 1995 Mark wycofał się z branży muzycznej i wrócił do Michigan, aby być bliżej rodziny. Do aktywnej działalności powrócił dopiero w 2009, kiedy Unruly Child wydał Worlds Collide. Mark Free przez wiele lat zmagał się z akoholizmem i dylematami po operacji, poddając się intensywnej terapii i wielokrotnie myśląc o samobójstwie. Zmarł 23 października 2025 w wieku 71 lat.

Mark Free (ex-King Kobra, ex-Signal, ex-Unruly Child)