Amerykańska grupa powstała z 1988 z inicjatywy Marka Free (ur. 12 kwietnia 1954). Wydany w barwach giganta płytowego EMI, jedyny album zadziwiał w konwencji AOR. Wprawdzie pod względem stylistycznym mógł nasuwać pewne skojarzenia z Journey czy Survivor, cechował się jednak dodatkowymi zaletami jak krystaliczne brzmienie wszystkich instrumentów i genialny wokalista. Nastawiony pod gitarę Jacoba, najostrzejszy na krążku Arms Of A Stranger posiadał w sobie coś z hard rocka. Dopiero jednak następne utwory w pełni charakteryzowała doskonała przestrzenność. Does It Feel Like Love osadzono w typowej aranżacji AOR, a większą rolę powierzono klawiszom i chóralnie odśpiewanym refrenom (wystapił w nich młody Eric Martin, w przyszłości frontman Mr.Big). Długo trwająca zwrotka w My Mistake pobudzała apetyt przed odległym refrenem, a uspokajający This Love, This Time emanował pozytywną energią. Wszędobylski spokój udzielał się też w Wake Up You Little Fool, choć i tutaj zawarto kilka mocniejszych zagrywek. Dość niepozornie zaczynał się Liar, stylistycznie przypominając poprzednie kawałki, ale świetny refren jawił się jako prawdziwy wybuch emocji, idealnie zachowując proporcje między poszczególnymi instrumentami. Każdy z nich brzmiał mało skomplikowanie, lecz połączone razem tworzyły niebywałą estetykę harmonii. Powrotem do dość przeciętnego AOR był Could This Be Love, ale to wrażenie zacierał You Won`t See Me Cry - prawdziwy dynamit i absolutny hit. Zwrotkę oparto na czystym brzmieniu gitary, budującym nastrój manierą nieco balladową. Na wyżyny swych możliwości wokalnych wznosił się tutaj Free. Album zamykał Run Into The Night ze zwrotką na wzór kolędy i ciepłym refrenem. Krążek nagrano wiele lat po prekursorach AOR, ale nawet dziś wydaje się fantastycznie skomponowany, mimo kilku słabszych fragmentów.
Zespół już wcześniej podpisał kontrakt z EMI z facetem o imieniu Bruce Dickinson (nie ten z Iron Maiden). Był on dobrym przyjacielem kobiety, która w tamtym czasie była dawną miłością Petera McIana i jednocześnie managerką Signal. Namówiła Bruce'a, żeby opuścił stanowisko w Chrysalis Records i przeszedł do EMI, żeby mógł podpisać z kontrakt z zespołem i sześcioma innymi grupami. Nie minęło wiele czasu, kiedy Bruce zdecydował się odejść z EMI i przyjąć stanowisko w MCA. To wkurzyło wiele osób z działu marketingu EMI, którzy odpowiadali za wsparcie w radiu i MTV, gdy nadszedł czas wydania albumu. Decyzja została podjęta na szczeblu kierowniczym, aby wydać album, ale aby porzucić Signal i nie wydawać żadnych pieniędzy na promocję albumu po jego wydaniu. To zakończyło jedną z bardziej obiecujących karier muzycznych. Na wieść o tym, Mark Free odszedł wzburzony i w październiku 1990 i powoli zaczął formować nowy projekt, który z czasem przekształcił się w Unruly Child.
Dyskografię grupy uzupełnia koncertówka Signal Live z 2000. Borykający się z problemem własnej płci Mark Free, w listopadzie 1993 zmienił imię na Marcie i "określił się" kobietą (Marcie Free). Działał jeszcze na rynku muzycznym, nagrywając płyty z Unruly Child (Unruly Child w 1992, składanka The Basement Demos w 2003 oraz Worlds Collide w 2010), a także dwa albumy solowe. Wokalista zmarł 23 października 2025 w wieku 71 lat.

Mark Free (ex-King Kobra), Erik Scott (ex-Alice Cooper, ex-Idle Tears), Jan Uvena (ex-Alice Cooper, ex-Alcatrazz)