Brazylijski wokalista, urodzony 14 sierpnia 1971 w Sao Paulo. Pierwsze kroki na scenie metalowej stawiał w Viper, ale prawdziwy międzynarodowy sukces osiągnął z Angrą. Po odejściu z niej wpierw spróbował sił z Looking-Glass-Self (demówka "Equinox" z 2000, projekt muzyków ex-Sieges Even), następnie z Virgo i w końcu z Shaman. Postawny, przystojny i obdarzony czystym głosem był niemal bożyszczem w rodzinnym kraju, zwłaszcza wśród płci pięknej - choć wiele kontrowersji budziły jego zaśpiewy w wysokich rejestrach. Na solowym debiucie kontynuował swoje odejście od metalu - krążek wypełniła przemyślana muzyka w zróżnicowanej stylistyce, często mocno rockowej. Choć oczywiście występowały szybsze partie, to nie one stanowiły fundamentami albumu. Płyta była równa, a zarazem każdy kawałek różnił się od poprzedniego pod wieloma względami. A New Moonlight był hołdem złożonym niejako samemu sobie - młody Matos napisał numer Moonlight w 1989 pod wpływem muzyki Beethovena. Nieźle wypadł także cover Journey Separate Ways. Samo wydawnictwo brzmieniowo dopieszczono do perfekcji. Andre pozbył się w pewnym stopniu "chrypki na siłę", z jaką obnosił się na albumach Shaman. Złożona w ręce Saschy Paetha i Roya Z. produkcja nie pozostawiała wiele do życzenia. Album specjalnie nie porywał, ale udowadniał poszerzanie muzycznych horyzontów - Matos nie zamierzał oddawać tytułów, na które sobie sprawiedliwie zasłużył.
Na [2] wszyscy spodziewali się powtórzenia stylistyki znanej z debiutu. Całe szczęście zatrzymanie rozwoju Matosa jako artysty nie nastąpiło. Andre nagrał kilka numerów, które z powodzeniem mogłyby się znaleźć na [1], ale w większości nowych utworów zawarta została większa doza szaleństwa, przestrzeni i wyobraźni, czego dowodem była przeróbka Queen Let Us Cling Together (tu jako Teo Torriate). O ile debiut był równy pod każdym względem, nowy materiał miał jednocześnie więcej zalet i wad. Był to jakby przekrój przez całą twórczość wokalisty oraz kilka rejonów, w które się wcześniej się nie zapędzał jak When The Sun Cried Out czy Violence. W 2011 Andre stanął za mikrofonem w zupełnie nieudanym projekcie Symfonia. Obniżkę formy potwierdzał rozczarowujący i nie wzbudzający euforii [3]. Nie chodziło o słabą formę wokalną czy kompozytorską, lecz o sam styl, konwencję i kategorię muzyki. Niby ciężej osadzone gdzieniegdzie gitary dawały podstawy, aby uznać to wydawnictwo za metalowe. Jednak takich momentów było nadzwyczaj mało. Niewiele utworów wartych było większej uwagi - do tych nielicznych należały na pewno pretendujący do miana przeboju Course Of Life z rozpędzoną sekcją rytmiczną oraz Light Years - znakomity przykład w jakim kierunku powinien pójść Matos na tym albumie. Ten smętny materiał nudził, a pseudo-progresywne wtrącenia w Liberty czy też The Turn Of The Lights wypadły nad wyraz chaotycznie. Brak pomysłów i kiepskie aranżacje stały się bolączką niemal każdego utworu (ballada Gaza, rockowy On Your Own, ciężkostrawny White Summit). Nie tak miał brzmieć nowy album specjalisty od śpiewania w powermetalowych utworach.
Wokalista wystąpił na dwóch pierwszych krążkach Avantasii w utworach: Inside, Sign Of The Cross, The Tower, The Seven Angels, No Return i Chalice Of Agony. Andre zmarł na atak serca 8 czerwca 2019 w wieku niespełna 48 lat. Fabio Ribeiro dołączył po latach do zreaktywowanego Shaman.

Andre Matos (ex-Viper, ex-Angra, ex-Virgo, ex-Shaman), Luis Mariutti (ex-Angra, ex-Shaman), Luis Mariutti (ex-Shaman)