Amerykański zespół powstały w 1990 z inicjatywy wokalisty Petera Marrino. Znany był on z LeMans i Cacophony, śpiewał także w chórkach na Steeler Steeler w 1983, Scratch And Scream Trauma w 1984, Dr. Mastermind Dr.Mastermind w 1986 i The Forgotten Scroll Apocrypha w 1987. Kiedy jednak Cacophony rozpadło się w 1989, Marty Friedman przeszedł do Megadeth, a Jason Becker zastąpił Steve'a Vaia w zespole Davida Lee Rotha. Marrino ponownie został na lodzie i postanowił zwrócić się do producenta Mike'a Varney'a w sprawie swojego kolejnego projektu. Biorąc pod uwagę, że wciąż działał pod skrzydłami Shrapnel Records, grupa musiała mieć co najmniej solidne podstawy techniczne i pewną atrakcyjność komercyjną. Wystarczyło zatem zebrać trzech muzyków, którzy razem stworzyliby niezły konglomerat i napisać zbiór chwytliwych piosenek. Jak jednak szybko się okazało, komercyjny hard rock nie był mocną stroną szefów wytwórni. Mike Varney co prawda współpracował już z W.A.S.P. i Icon, lecz Shrapnel po prostu nie kojarzył się z firmą płytową, która potrafiła odpowiednio wypromować grupę grającą w tym stylu. Co więcej, Marrino przekonał się, że wybór nazwy był fatalny, okładka była koszmarna, a widoków na zrealizowanie teledysku (gwaranta sukcesu w mainstreamie) nie było żadnych. Zdecydowana większość zespołów, które odniosły sukces pod koniec lat 80-tych, zawdzięczała go dobremu singlowi, gdy tymczasem 9.0 miał ledwo środki na realizację pełnej płyty. Po skompletowaniu składu, nagrano dziesięć kompozycji, stylistycznie zbliżonych do Mr.Big i Van Halen z czasów 1984, a nieznany gitarzysta Craig Small dorzucił nieco zagrywek kojarzonych z Racer czy Malmsteenem. Był to zatem radiowy hard rock z wpływami bluesa, odegrany przez solidnych rzemieślników, ale wszystkiemu zabrakło pewnej głębi, ostatecznie przyjmując formę kapeli akompaniującej znanemu już wówczas frontmanowi. Na szczęście, krążek okazał się zróżnicowany - było kilka cięższych numerów, jak tytułowy Too Far Gone (wpływy Racer X) czy szybki vanhalenowy hard rock (First Of My Generation, Little Sister, 9.0). Niezbyt kwartetowi wyszła nazbyt sentymentalna ballada Wish You Still Were Mine - ona wydawała się jeszcze jedyną nadzieją na przebicie się. Reszta zahaczała o leniwy hard rock, zabarwiony amerykańskim Południem, kopiujący choćby patenty z Long Cold Winter Cinderelli. Small grał dobrze, ale potem gdzieś przepadł, pojawiając się tu i ówdzie jako muzyk sesyjny. Młody chłopak nie dorównywał jednak technicznym standardom, jakie zazwyczaj wychodziły z wytwórni Shrapnel Records (Vinnie Moore, Tony MacAlpine, Paul Gilbert). Sam Marrino nie zachwycił, śpiewając pod Davida Lee Rotha i nie będąc w stanie przekuć swojej intrygującej osobowości w zaletę płyty. 9.0 miał potencjał na więcej, ale brakowało mu iskry kreatywności, a także szczęścia. Zespół nigdy nie otrzymał niezbędnego wsparcia wytwórni płytowej, aby się przebić. Nikt nie chciał wydawać większych pieniędzy na podróbkę Mr.Big. Michael Andrews grał w glam-metalowym Arcade (Arcade w 1993, A/2 w 1994, kompilacja A/3: Live & Unreleased w 2001 i kolejna składanka A/4: Calm Before The Storm w 2004) oraz hard rockowym Vicious Delite (V.D. w 1995 i Vicious Delite w 2000). Ray Luzier bębnił w Medicine Wheel (First Things First w 1994 i Immoral Fabric w 1998), u Davida Lee Rotha oraz nu-metalowym Korn.

Peter Marrino (ex-LeMans, ex-Cacophony)