Amerykańska grupa powstała w 1981 w kalifornijskim Concord. Ekipa zadebiutowała nigdzie później niepublikowanym numerem Waiting na składance "U.S. Metal Vol.2". LeMans to jeden z pierwszych zespołów, które podpisały kontrakt z wytwórnią Shrapnel Records. Pierwszy album starał się jak najbardziej zdystansować od naśladownictwa Judas Priest i stać się solidnym elementem prężnie rozwijającej się sceny krajowego heavy metalu. Producent Mike Varney postawił na surowe brzmienie o znacznej mocy. Nie było to granie, które powalałoby na kolana swoją siłą, ale wszystko wypadło odpowiednio mocno. Muzyce towarzyszyły standardowe teksty o motocyklach, imprezach i łatwych dziewczynach. Live To Rock zaczynał płytę dość asekuracyjnie i od razu zwracał uwagę wokal Petera Marrino, który chętnie - choć w mało kontrolowany sposób - lubował się w śpiewie w wysokich rejestrach. Ciekawszy Nervous Breakdown zapowiadał nadchodzące krążki innych ekip US Metalu, tak jakby w stuido spotkały się Riot i W.A.S.P., przy jednakowym szacunku dla hard rockowej wrażliwości. Frigo i Ramos udowodnili tutaj dlaczego to właśnie szefowie Shrapnel postawili na ich zespół. Po słabym Outside Looking In nadchodził mający być w zamyśle chwytliwy Get Him Out Of Here, ale ta atrakcyjność nie nadchodziła. Głównym winowajcą wydawał się tu Marrino - on miał jeszcze długą drogę przed sobą, aby odnaleźć własną tożsamość jako wokalista. Atrakcyjna gra duetu gitarowego powracała w The Ice Cream Guy, zapowiadając jakby przyszły patronat Varney'a nad utalentowanymi gitarzystami. Potem uderzał Hard As A Rock ze swoim heavy/powerowym riffem, choć ponownie zabrakło pewności siebie Marrino, aby uczynić z tego numeru prawdziwy killer. Take Me Down miał przyjemny melodyjny klimat typowego hard'n'heavy metalu, który zaczął pojawiać się w radiu tamtego okresu i zapowiadał ewolucję brzmienia LeMans na [2]. Ramos i Frigo ponownie rozwijali skrzydła w Hell's Halls i tutaj akurat odpowiednia siła ognia niosła ten nośny kawałek w żwawym tempie. Computer Defense pozostawiał uczucie, że formacja miała potencjał, aby zaoferować od siebie coś wartościowego w świecie heavy metalu. Płyta nie była niczym specjalnym,, ale ten gruboskórny i przewidywalny metal mógł znaleźć swoich fanów.
Mniej ciekawszy był [2], na którym Marrino zrezygnował w większości z wysokich rejestrów, a kwintet postawił na AOR/hard rock. Pomimo obietnicy wsparcia ze strony wytwórni Columbia Records, ekipa rozpadła się, kiedy gitarzysta Derek Frigo przyjął ofertę od Enuff Z'Nuff.

Dalsze losy muzyków Le Mans:

• Peter Marrino - Cacophony oraz 9.0. Marrino śpiewał także w chórkach na Steeler Steeler w 1983, Scratch And Scream Trauma w 1984, Dr. Mastermind Dr.Mastermind w 1986 i The Forgotten Scroll Apocrypha w 1987
  
• Derek Frigo - Enuff Z'Nuff. Gitarzysta zmarł 28 maja 2004 w wieku 37 lat z powodu przedawkowania narkotyków
  
• Josh Ramos - AOR-owy The Storm (The Storm w 1991 i Eye Of The Storm w 1995), Hardline, Ramos, Ramos/Hugo oraz China Blue
  
• Kenny Stavropoulos - Cacophony i hard rockowy Big Bad Wolf (Big Bad Wolf w 1998)
  
• Brett Bloomfield - Gillan, Big Bad Wolf i Starship