Angielski kwintet założony wiosną 1985 w Cleveland (hrabstwo Yorkshire), kiedy to grupa Holland została zmuszona do zmiany nazwy (istniała już wcześniej założona kanadyjska formacja, która zagroziła pozwem o naruszenie praw autorskich). Pozostając w wytwórni Ebony Records, Hammer nagrał krążek, który pierwotnie miał być drugim albumem Holland, ale ostatecznie zyskał niezaprzeczalny urok osobowości. Zawierał osiem interesujących kawałków zgrabnie łączących hard rock w stylu UFO/Thin Lizzy z NWOBHM spod znaku Saxon. Silnym punktem krążka był bardzo dobry wokal Wilkinsona, którego głos nawiązywał do najlepszych wokalistów brytyjskich śpiewających w heavy-rockowej konwencji. Metal w wykonaniu Hammer nie był ani prymitywny, ani surowy ani brutalny. Zespół grał elegancko, co słychać było zarówno w interesujących partiach klawiszowych w Caution To The Wind oraz niebanalnych gitarowych solówkach w tytułowym Contract With Hell. Prawie wszystkie utwory były bardzo dobre, choć powstawały w różnych okresach, co dało niezbyt spójną, choć przyjemną mieszankę. Przykładowo Hard Hitting Woman, Try It (próba łączenia cech stylu Whitesnake z początkowego okresu działalności z szybkimi refrenami osadzonymi w głównym nurcie NWOBHM) czy Hey You pochodziło z czasów Holland i zawierały mniej klawiszy, które stanowiły jedynie skromne ozdobniki. Również Satellite był bliższy czasom Holland, choć tym razem wyeksponowane klawisze odgrywały istotną rolę w aranżacjach. Odpowiedniej drapieżności i energii nie zabrakło w przejmująco intensywnym Prayer Of A Soldier. Orbitujący wokół AOR ośmiominutowy Across The Line napotykał intrygująco art rock lat 70-tych. W takim graniu Hammer też się sprawdził, udowadniając duże umiejętności techniczne poszczególnych muzyków.
Album cieszył umiarkowanym zainteresowaniem, a w samym zespole powstały spory co do dalszego kierunku muzycznego jaki należało obrać. Marty Wilkinson był zwolennikiem podążenia w kierunku lekkim i melodyjnym. Kenny Nicholson optował natomiast za mocniejszym heavymetalowym graniem i ostatecznie założył Fast Kutz, w którym wykorzystał część pomysłów, jakie miały zostać przedstawione na nigdy nie nagranej drugiej płycie Hammer. Po latach gitarzysta pojawił się jeszcze w Black Rose (formacji, w której grał jeszcze w latach 1981-1982) oraz Millennium. Reszta ekipy Hammer zrekrutowała gitarzystę Arthura Fixtera i nagrała trzy nienazwane demówki w latach 1985-1986, dryfujące ku mało zobowiązującemu AOR (Gone In The Night, Shoot, Cats And Rats czy Don't Stop The Music).

Marty Day (ex-Axis), cała piątka ex-Holland