Angielska grupa założona w 1975 w Birmingham jako punkowy Notre Dame. Jednak już w sierpniu tego samego roku zmieniono nazwę na Jameson Raid - nawiązywała ona do nieudanej inwazji sił brytyjskiej Kolonii Przylądkowej na Republikę Południowej Afryki w latach 1895-96, która utorował drogę do Drugiej Wojny Burskiej. Debiutancka EP-ka ukazała się właściwie nakładem własnym, choć sygnowano ją logiem wytwórni GBH. Seven Days Of Splendour był jednocześnie porywający riffowo, jak i delikatnie progresywny metal, choć wszystko w zasadzie mieściło się między radosną prostotą Saxon, a ambicjami Iron Maiden. W podobnym tonie wybrzmiały It's A Crime i Catcher In The Rye. Zwracało uwagę brzmienie basu, który był tu istotnym instrumentem, często dominującym w mixie i zapewniający pulsujący mocny rytm. Głos Terry'ego Darka był momentami enigmatyczny i emocjonalny, lecz nieporzucający zarazem ulicznego punkowego buntu. Jameson Raid stawiał na zagrywki inspirowane heavy-rockiem późnych lat 70-tych, nieco surowej produkcji i nieco zakurzonego podejścia do agresji, biorąc pod uwagę ogniste podejście do sprawy wielu młodszych zespołów NWOBHM. Ekipa sukcesywnie koncertowała supportując m.in. Magnum, Def Leppard, Saxon, Iron Maiden i Judas Priest. W maju 1980 EMI wydała składankę "Metal For Muthas 2", która zawierała numer Hard Lines, jednak muzycy byli niezadowoleni ze sposobu w jaki wytwórnia (podobno nieświadomie) zremixowała utwór, że zadecydowano umieścić go na kompilacji pod nazwą The Riad. Walcząc z falą apatii, Smith i Ace złożyli wypowiedzenie i zagrali swój ostatni koncert w Birmingham w lipcu 1980. W tym samym czasie ukazała się druga EP-ka, czasami błędnie wymieniana jako The Hypnotist, która zawierała cztery kawałki (właśnie The Hypnotist, ale też The Raid, Getting Hotter i Straight From The Butchers.
Dark i Kimberley kontynuowali działalność, rekrutując gitarzystę Mike'a Darby'ego i basistę Petera Greena. W 1981 roku Darby odszedł, a jego miejsce zajął James Barrett (założyciel The Handsome Beasts), który z kolei ustąpił miejsca Steve'owi Makinowi w 1982. Ten skład zrealizował w 1982 demówkę "Electric Sun" w 1982 (Electric Sun, Run For Cover, Poor Little Rich Girl oraz nowa wersja Getting Hotter), ale jeszcze w tym samym roku Kimberley i Dark zawiesili działalność Jameson Riad. W wywiadzie dla magazynu "Classic Rock" w 2010 Terry Dark powiedział: "Wydawało się, że jesteśmy albo o rok za wcześnie, albo o rok za późno. Niezależnie od przyczyny, nic z tego nie wyszło". W marcu 2010 ukazała się składankowy [3], w którego skład weszły obie EP-ki, demówka oraz kilka utworów niepublikowanych z lat 1978-1982. [4] rejestrował koncert w "O2 Academy" w Birmingham z 23 July 2010. Idąc za ciosem, ekipa wydała kolejną składankę [5], z różnorodnymi kawałkami z lat 1980-1982 i dodanym plakatem. W końcu, w lipcu 2015, ukazał się studyjny album, którego korzenie NWOBHM były tak ewidentne, jak można się było tego spodziewać.
Peter Green i Lars Wickett grali w heavymetalowym Wrath Of The Gods (EP-ka The Witching Hour w 2017). Andreas Neuderth bębnił w Trance, Sentry (na gitarze Eric Kaldschmidt), Ironsword i doomowym Angel Of Damnation (Ethereal Blasphemy w 2025).

Eric Kaldschmidt (ex-Kalögena, ex-Arathorn, ex-Silent Decay, ex-Revenant/GER, ex-Abandoned, Masters Of Disguise),
Andreas Neuderth (ex-Sudden Darkness, ex-Economist, Manilla Road, ex-Viron, ex-Masters Of Disguise), Dave Rothan (ex-Marshall Law)