Niemiecki zespół powstały w 1988 w Stuttgarcie. Liderom - gitarzyście Tommy'emu Claussowi i klawiszowcowi Jerry'emu Schäferowi - udało się namówić do współpracy angielskiego wokalistę Johna Lawtona (ur. 11 lipca 1946), znanego przede wszystkim z Uriah Heep z lat 1977-1978. Clauss znał Johna z czasów Rebel. Debiut Zar zachwycał wysmakowanymi harmoniami, doskonałym wykonaniem i smakowitymi refrenami. Całość brzmiała niczym połączenie stylów Europe, TNT i Dio. Kompozycje oparto na dominujących klawiszach i doskonałym przykładem twórczości z tego okresu był tytułowy Live Your Life Forever ze zwolnieniem w średnich tempach, mocnymi gitarowymi riffami i nieskazitelnym śpiewem Lawtona. Numer sugerował pewne powtarzanie schematów poprzez niemal dokładne powtórzenie struktury dwóch poprzednich, co po części było to typowe dla gatunku (intrygowała zmiana perkusyjnego tempa w środku). Pewien epicki sznyt nadano Lost Son Of The King z jego uroczystą atmosferą i Lawtonem brzmiącym niczym wspomniany Forrester z Restless Breed. Najlepszymi numerami jednak wydawały się: hard rockowy przebój Heart Of The Night (z charakterystycznymi dla lat 80-tych samplowanymi bębnami) i pędzący Cry Of The Nile z wachlarzem sampli wraz z majestatem subtelnego egipskiemu klimatowi z The Last In Line Dio. Z kolei She's A Liar sprawiał wrażenie typowej piosenki o miłości na wzór Dokken (nawet Clauss podrabiał George'a Lyncha). Line Of Fire próbowano nawet wydać jako singiel, będąc wówczas granym w niemieckiej telewizji, ale nigdy nie wyszedł on poza granice kraju. Melodyjne gitary, eteryczne klawisze i Lawton szybujący na wokalu, stworzyły numer łatwy w odbiorze, ale niezwykle skuteczny. Gone For Tomorrow uderzał w tony Dokken, Ratt, King Kobra czy nawet Judas Priest ery Turbo z drapieżnymi riffami i przystępnymi liniami wokalnymi. Częściowo formę ballady przyjmował The Look Of Your Eyes, ale ten utwór był najsłabszy z całego materiału. Doskonale spinał wszystko energetyczny Fire And Ice, z dośc zaskakującą dominacją heavy metalu i gitarowym popisami Claussa udowadniającą jego neoklasyczną sprawność (wpływy Yngwiego Malmsteena i Ronniego LeTekro z TNT). Co zaskakujące niemieccy koledzy nie byli w pełni zadowoleni z występu Lawtona. Frontman miał idealny głos do hybrydy melodyjnego heavy metalu i inspirowanego amerykańskim hard rockiem/AOR - był niczym inkarnacja Marka Free z King Kobra/Signal, Rhetta Forrestera z Riot i Jimiego Jamisona z Survivor. Jednak w tych kawałkach z potężnymi refrenami i ostrymi jak brzytwa riffami gitarowymi, Lawton nie czuł się komfortowo w tym "metalicznym" materiale, co ostatecznie doprowadziło do jego polubownego odejścia po wydaniu płyty. Krążek wydany w w bardziej odpowiednim czasie i miejscu, mógłby stać się hitem - ani Niemcy, ani rok 1990 nie sprzyjały wówczas takiemu graniu, które stylistycznie sięgało gdzieś do 1986.
Drugi album miał być cięższy i z tą zmianą kierunku nie zgadzał się Lawton. Jego miejsce za mikrofonem zajął więc Thomas Bloch. [2] brzmiał niczym dokonania Axxis, tu i ówdzie przewijały się motywy specyficzne dla Iron Maiden końca lat 80-tych. Krążek okazał się solidny, ale daleko mu było do intrygującego debiutu. [3] nie przekonał już nikogo, pomimo gościnnego udziału Lawtona w Eagles Flight.

Dalsze losy muzyków Zar:

• John Lawton - Gunhill, Hensley Lawton Band (koncertówka The Return - Live At Heepvention 2000), Lawton Dunning Project (Steppin' It Up i koncertówka One More Night - obie w 2002), John Lawton Band, On The Rocks (Mamonama w 2008) i John Lawton & Diana Express (The Power Of Mind w 2012). Wokalista zmarł 29 czerwca 2021 w wieku 74 lat.
  
• Thomas Bloch - heavy/powermetalowy Tarot's Myst (Odyssey w 1999)
  
• Lars Nippa - hard'n'heavymetalowy DeVicious (Never Say Never w 2018. Reflections w 2019, Phase Three w 2020, Black Heart w 2022 i Code Red w 2023) oraz Dezperadoz (Moonshiner w 2024)
  

John Lawton (ex-Asterix, ex-Lucifer's Friend, ex-The Les Humphries Singers, ex-Uriah Heep, ex-Rebel),
Tommy Clauss (ex-Rebel), Bernd Grünen / Peter Kumpf (obaj ex-Trans Am), Lars Nippa (ex-Chryztyne)